خبرگزاری طلوع بامیان: اوت 2016

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

سایت خدماتی بیست تولز

فهرست اصطلاحات در تیائتر و سینما

    اکتور: بازیگر ، هنرپیشه مرد
    اکترس: بازیگر ، هنرپیشه زن
    آمفی‌تئاتر: محل نشستن تماشاچیان در ردیف‌های نیم‌دایره
    آرتیست: هنرمند (معمولاً دارندهٔ نقش اول)
    استودیو: محل تهیه فیلم
    پروژکتور: نورافکن فیلم
    پیس: نمایشنامه
    پلان: صحنه‌ای از فیلم
    پرسوناژ: بازیگران تئاتر یا سینما
    تراژدی: غم‌انگیز
    تروکاژ: حقه‌های سینمایی
    دکور: عوامل تزیینی مانند نقاشی، وسیله، اثاث
    درام: غم‌انگیز
    رل: نقش
    سانسور: حذف کردن قسمتی از فیلم یا نمایش
    سوژه: موضوع فیلم یا داستان
    سناریو: فیلمنامه یا همان متنی که کارگردان از روی آن فیلم می‌سازد
    سن: صحنه یا محل نمایش
    سکانس: عملیات ممتد و مداوم بدون مکث و توقف
    کمدی: خنده‌آور
    گریم: آرایش صورت هنرپیشه‌ها
    لژ: محل مخصوص و مجزا
    ملودرام: آمیخته‌ای از صحنه‌های تفریحی و غم‌انگیز است.

۱. اتالوناژ (تصحیح رنگ در فیلم): به اصلاح رنگ ونور فیلم، درمرحلهٔ پایانی تدوین می‌گویند که درآن نور ورنگ تصاویر به گونه‌ای همسان اصلاح می‌شوند.

۲. آرک: نوری قوی وسفید رنگ با درجه حرارت ۵۶۰۰ کلوین همانند نور روز

۳. اسکوپ: فیلم پرده عریض سینمایی است که هنگام نشان دادن در تلویزیون سیاهی دربالا و پایین تصویردیده می‌شود.

۴. آنونس: فیلم کوتاهی که برای تبلیغ ومعرفی یک فیلم تهیه می‌شود.

۵. انیمیشن: به نقاشی متحرک گفته می‌شود. یابه اصطلاح، فیلمهای کارتونی نیزمی گویند.

۶. آیریس: آیریس یا دیافراگم، قطعه‌ای تعبیه شده در دوربین فیلمبرداری وعکاسی است که ساختمانی چون عنیبیه چشم دارد ومیزان نوردهی به نگاتیو را کنترل می‌کند.

۷. ایستمن کالر: نوعی نسخهٔ منفی فیلم رنگی است که پس از تکنی کالر وبرای رفع نقایص آن ابداع شد. درتکنیک تکنی کالر به علت استفاده ازسه نوار فیلم، دوربینی سنگین تر وبزرگتر ازدوربینهای عادی لازم بود اما فیلم رنگی ایستمن کالر در دروبینهای عادی قابل استفاده بود. همچنین سهولت کار وارزانی وامکان چاپ درتمامی لابراتورهای چاپ رنگی ازدیگر مزایای ایستمن کالر است.

۸. اینسرت: تصویر کوتاهی که رابط دو تصویر دیگر است.

۹. بازگشت به گذشته (فلش بک) :نمایش صحنه‌های اتفاق افتاده درگذشته که درحال حاضرنشان داده می‌شود.

۱۰. برداشت: به فیلمبرداری ازیک صحنه، برداشت می‌گویند. برداشت ممکن است بارها تکرار شود. برداشت می‌تواند نمایی چند ثانیه‌ای یا چند دقیقه‌ای باشد.

۱۱. برداشت طولانی: نمای طولانی یا سکانسی که بدون قطع در یک برداشت گرفته شود.

۱۲. برداشت مجدد: فیلمبرداری مجدد ازصحنه‌ای که مورد قبول کارگردان واقع نشده است. ممکن است به خاطر ایراد دربازی، گفتگو، نور، صدا و ورود غیر منتظرهٔ افراد به کادر و یا هر ایراد غیرقابل پیش بینی دیگر، برداشت مجدد صورت می‌گیرد.

۱۳. برش (قطع یا کات): قطع صحنه یا نما، اصطلاحی است تدوینی (مونتاژی) که با برش راشها در نهایت فیلم توسط مونتاژگر بر اساس دکوپاژ آماده می‌شود.

۱۴. بک گراند: صداها، اجسام ومناظری را که درعمق تصویردیده یا شنیده می‌شوند بک گراند می‌گویند.

۱۵. بوم: بوم میلهٔ قابل انعطافی است که میکروفون را برسرآن نصب می‌کنند وبرای صدابرداری به کار می‌رود. کاربرد آن نزدیک ساختن میکروفون به بازیگران درحال گفتگو یا منابع صدایی مختلف است.

۱۶. پال: نوعی سیستم رنگی ضبط وپخش ویدیویی که اکنون درایران استفاده می‌شود.

۱۷. پانا ویژن: نوعی روش فیلمبرداری برای نمایش بر روی پردهٔ عریض است که برروی فیلم نگاتیو۷۰ میلیمتری انجام می‌شود. سپس این نگاتیو یا روی فیلم پوزتیو ۷۰ میلیمتری نمایش داده می‌شود یا ازطریق عدسی آنامورفیک روی فیلم ۳۵ میلیمتری چاپ می‌گردد. درنهایت فیلم ۳۵ میلیمتری به وسیلهٔ عدسی دیگری منبسط وروی پردهٔ نمایش تابانده می‌شود.

۱۸. پرده: دیوارسفید یا هرآویز دیگری را که فیلم برروی آن به نمایش در می‌آید می‌گویند. پرده‌های امروزین، حساس ومشبکند ونورهای اضافی واذیت کننده را ازخود عبور می‌دهند وتصویر را شفافتر ازگذشته به معرض نمایش می‌گذارند.

۱۹. پرده عریض: پرده عریض به ابعاد تصویری گفته می شودکه درمقایسه با استاندارد تصویر۳۵ میلیمتری که ۳۳/۱ به۱ می‌باشد (اگرطول تصویر۳۳/۱ مترباشد عرض آن ۱ متر خواهد بود) دارای استاندارد آمریکایی ۸۵/۱ به ۱ است.

۲۰. پس زمینه (بک گروند): هرچیزی که درانتهای صحنه وبعداز موضوع اصلی واقع شده باشد.

۲۱. پلاتو: صحبت‌های مجری برنامه تلویزیونی که درابتدا، وسط وانتهای برنامه اجرا می‌گردد.

۲۲. پلان (نما): ازلحظهٔ روشن شدن دوربین فیلمبرداری تا لحظه‌ای که کارگردان کات می‌دهد، یک پلان شکل می‌گیرد. پلان گاهی دربرداشتی بسیار بلند انجام می‌گیرد که به آن پلان سکانس گفته می‌شود. هر صحنه از یک یاچند پلان تشکیل شده است.

۲۳. پن: حرکت دوربین برمحور ثابت به سمت راست وچپ، مانند آدمی که ثابت ایستاده وبا گردش سرحول محور گردن، به سمت راست یا چپ نگاه می‌کند. این نگاه ممکن است نرم و آرام یا تند وسریع باشد.

۲۴. پن شلاقی: چرخش سریع دوربین ازنقطه‌ای به نقطهٔ دیگر که دراثر آن تصویر ناواضحی ازصحنه یا صحنه‌ها به چشم تماشاگر می‌آید. این تمهید معمولاً برای نقطه گذاری درفیلمهای خاصی به کارمیرود.

۲۵. پوزتیو: نسخه مثبت ازفیلم، که درلابراتور ازروی نگاتیو (منفی) تهیه می‌شود وتصویر واقعی سوژه است.

۲۶. تایتل: هر نوشته‌ای که روی تصویر می‌آید.

۲۷. تیتراژ: قسمت ابتدا و انتهای برنامه که به معرفی برنامه و عوامل ساخت می‌پردازد.

۲۸. تدوین (مونتاژ): تدوین مرحلهٔ بعد از اتمام فیلمبرداری است که نماها براساس خط داستانی فیلمنامه کنار هم چیده می‌شوند. دراین مرحله است که نماها وصداهای مختلف خط روشن وروانی پیدا می‌کنند. درتدوین، فیلم ضرباهنگ وریتم مورد نظر را پیدامی کند واندازهٔ زمانی نما ونقطهٔ قطع هر نما مشخص می‌شود، به گونه‌ای که انتقال از صحنه‌ای به صحنه‌ای دیگر نرم وبدون پرش وتوی ذوق زدن انجام پذیرد.

۲۹. تدوینگر: تدوینگر، هنرمندی است که کار تدوین فیلم را ماهرانه سامان می‌دهد. وی مسئولیت ترکیب نماها وانطباق نوارهای صدا با نماها را به عهده دارد. دستاورد کار تدوینگر پیداکردن ریتم وضرباهنگ وهمسان شدن همهٔ اجزاء فیلم است. درواقع - اندازه نماها وسکانسها وچگونگی استفاده ازتمهیدات ویژهٔ سینمایی در این مرحله انجام میگرد.

۳۰. تراولینگ: حرکت دوربین به جلو یا عقب صحنه بر روی ریل را تراولینگ می‌گویند.

۳۱. تکنی کالر: تکنی کالر نخستین شیوهٔ موفقیت آمیز فیلمبرداری رنگی است که درسال ۱۹۱۵ ابداع ودر سال ۱۹۳۲ تکمیل شد.

۳۲. تروکاژ (حقه‌های سینمایی): به طور کل به جلوه‌های ویژه اطلاق می‌گردد مانند انفجار، افکتهای کامپیوتری و ...

۳۳. تیلت: حرکت دوربین به صورت عمودی (بالاو پایین) برمحور ثابت مانند پایین و بالا بردن سر انسان. به حرکت رو به بالا تیلت آپ و به حرکت رو به پایین تیلت دون گفته می‌شود

۳۴. جامپ کات (پرش تصویری): کات نادرست یا پرش در تصویر.

۳۵. جلوه‌های اپتیکی: کلیه افه‌های تصویری (فیداین وفیداوت، دیزالو، وایپ) وهر تکنیکی که از چاپ نوری استفاده می‌کند.

۳۶. جلوه‌های صوتی: سرو صداهای متفرقه مانند صدای پا، باز وبسته شدن در و... که علاوه بر صدای همزمان (موسیقی وگفتار) به باند صدای فیلم اضافه می‌شود.

۳۷. جلوه‌های ویژه: عبارت است از ترفندها وروشهایی که به وسیلهٔ آنها می‌توان صحنه‌ای را که اتفاق نیفتاده است وگاه اساساً رخ دادنی نیست، به گونه‌ای نشان داد که گویی اتفاق افتاده است. جلوه‌های ویژه معمولاً در صحنه‌هایی شامل آتش‌سوزی، انفجار، زلزله، سفر به سرزمین رؤیاها و ... به کار می‌رود.

۳۸. چند دوربینه: استفاده ازچند دوربین برای فیلمبرداری صحنه‌های گران که امکان تکرار آن وجود ندارد. مانند:تصادف، انفجارو...

۳۹. حرکت (اکشن): ۱- فرمانی است که کارگردان سرصحنهٔ فیلمبرداری برای شروع کار به بازیگران می‌دهد. این فرمان معمولاً بعد از آمادگی نور، صدا ودوربین صادر می‌شود وکارگردان به ترتیب می‌گوید «نور، صدا، دوربین» واگر ایرادی درعملکرد شروع این مرحله پیش نیاید، دستور «حرکت» می‌دهد. ۲- اکشن به رویداد مقابل دوربین نیز گفته می‌شود. ۳- در اصطلاح به فیلمهای پرزد وخورد با حرکات فراوان دوربین وریتم پرهیجان وسریع تدوین نیز گفته می‌شود.

۴۰. حرکت آرام (اسلو موشن): حرکت کندتر ازمعمول اشیاء و آدمها بر پرده سینما یا صفحهٔ تلویزیون. برای دستیابی به این نوع حرکت، فیلم با دور تند ۴۸ کادر درثانیه فیلمبرداری می‌شود. اسلو موشن به حرکت آدمها حالتی شکوهمند وبا وقار می‌دهد وبرجزئیات تأکید دارد. در تصویربرداری دیجیتال این عمل درحین تدوین انجام می‌گیرد.

۴۱. حرکت سریع (فست موشن): به حرکت سریع تر ازمعمول اشیاء وآدمها برپرده یا صفحهٔ تلویزیون گفته می‌شود. به عنوان مثال فیلمهای صامت چارلی چاپلین را می‌توان نام برد (۱۸ فریم در ثانیه). برای دست یافتن به چنین حرکتی، فیلم باسرعت کمتر از ۲۴ کادر درثانیه فیلمبرداری می‌شود. در تصویربرداری دیجیتال این عمل درحین تدوین انجام می‌گیرد.

۴۲. خارجی: خارجی، نمایی است که درفضای باز فیلمبرداری می‌شود ویکی ازکلمات راهنمایی است که بالای هرصحنه از «فیلمنامه» نوشته می‌شود، مانند: خارجی. خیابان. شب.

۴۳. داخلی: نمایی است که درمکان سرپوشیده فیلمبرداری می‌شود ویکی ازکلمات راهنمایی است که بالای هرصحنه از «فیلمنامه» نوشته می‌شود، مانند: داخلی، آپارتمان، روز.

۴۴. دالی: دالی ارابه‌ای است با چهار چرخ که فیلمبردار روی آن سوار می‌شود وبسته به دکوپاژ از موضوع دور یا نزدیک می‌شود وهمراه با موضوع یا درتعقیب موضوع حرکت می‌کند. دالی بر روی ریل یا روی چرخهای لاستیکی بادی اش حرکت می کندوصحنه‌های حرکتی به نرمی برداشت می‌شود.

۴۵. دالی این: حرکت به جلو ونزدیک شدن به سوژه برروی دالی.

۴۶. دالی بک: حرکت به عقب ودورشدن از سوژه برروی دالی.

۴۷. دکوپاژ: تقطیع فنی فیلمنامه که درآن صحنه‌ها به نماهای مشخصی تقسیم ودراصطلاح خرد می‌شود. دراین مرحله، اندازهٔ نماها، زاویهٔ دوربین وحرکت دوربین توسط کارگردان معین می‌شود.

۴۸. دکور صحنه: فضایی که به تقلید ازیک مکان واقعی استودیو برای فیلمبرداری آماده می‌شود.

۴۹. دوبله: دوبله به برگردان زبان اصلی وگفتاری فیلمها به زبان کشور نمایش دهنده فیلم (درایران، فارسی) گفته می‌شود.

۵۰. دوربین روی دست: دراین روش، دوربین یا دردست قرار می‌گیرد یا به بدن فیلمبردار وصل می‌شود وبرای فیلمبرداری فضاهای شبه مستند وخبری وتاثیر گذار به کار می‌رود. مانند فیلم‌های مستند جنگی شهید آوینی (روایت فتح).

۵۱. دیافراگم: دریچه‌ای به شکل عنبیهٔ چشم در دوربین فیلمبرداری یا عکاسی است که بین نوار خام وعدسی قرار می‌گیرد ومیزان نوردهی به نوار فیلم را کنترل می‌کند.

۵۲. دیپ فوکوس: درعمق میدان وضوح یا ژرف نمایی، پیش زمینه وپس زمینهٔ تصویر وضوح کامل دارد وقابل دیدن است؛ و بالنز واید فیلمبرداری می‌شود.

۵۳. دیزالو: ساده‌ترین و پرکاربردترین افه تصویری است برای چسباندن دو تصویرپشت سرهم که باعث می‌شود تصویر اول توی تصویر دوم محو بشود.

۵۴. دیسک: ازدودههٔ پیش با رشد دستاوردهای دیجیتالی درصنعت سینما، واژهٔ دیسک که درفارسی به «لوح فشرده» ترجمه شده است، در سینما نیزرواج یافت

۵۵. دفیوزر: ورقه‌ای از جنس پارچهٔ ریز بافت که جلوی منبع نور صحنه قرار می‌گیرد تا نور صحنه پخش شود وسایه روشنها به اصطلاح نرم گردد.

۵۶. راش: تصاویر فیلم برداری شده (شاتها) بدون تغییر و بدون کم و زیاد. نسخهٔ چاپ شدهٔ نگاتیوهای فیلمبرداری شده همراه با صدا را نیزراش می‌گویند که معمولاً برای بازبینی نماهای برداشت شدهٔ روزانه جهت بررسی کیفیت آنها ازنظر بازی وتصویر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

۵۷. راف کات: عبارت است از بریدن وچسباندن نماهای پی درپی براساس خط داستانی فیلمنامه بدون تطبیق شروع وپایان نماها با نماهای قبلی وبعدی و نیز بدون اضافه کردن باند صدا وموسیقی وحذف تصاویر راشهای، خراب و بلا استفاده است. در واقع مونتاژاولیه است که تصاویر مورد استفاده را از راشها انتخاب می کنندوپشت سرهم می‌چسبانند.

۵۸. رج زدن: علامت گذاری صحنه‌های خاص. با توجه به پرهزینه بودن وسایل مختلف به کاررفته در ساخت فیلم، ازتجهیزات فیلمبرداری گرفته تا وسایل صحنه وبه ویژه اجاره بهای مکانها، دستیار کارگردان مجموعه نماهای مثلاً مربوط به یک هتل یا خانه یا موقعیت دیگر را که درکل فیلمنامه پراکنده شده، براساس خط داستانی فیلمنامه کنار هم ردیف وآن را برای کارگردان مشخص می‌کند. همچنین چون برخی بازیگرها به دلایل حرفه‌ای ویا به هردلیل دیگر می‌بایست زودتر پروژه را ترک کنند، تمام نماهای مربوط به آنها رج زده می‌شود. پس از رج زدن، بایک برنامه‌ریزی دقیق روزانه، فیلمبرداری به سرعت انجام می‌شود وهزینه‌ها کاهش می‌یابد.

۵۹. رول: حرکت (موشن) به صورت افقی.

۶۰. رفلکتور: سطح نقره‌ای رنگی که نور درموقع تابیدن به آن شدت می‌یابد. ازاین وسیله برای تاباندن نورخورشید به صحنه استفاده می‌شود.

۶۱. روز به جای شب: با استفاده ازفیلترهای خاص می‌توان درروز فیلمبرداری وآن را به جای نمای شب استفاده کرد. این فیلترها حجم نور روز را کاهش می‌دهند.

۶۲. زاویه (انگل): دوربین نسبت به سوژه سه زاویه می‌تواند داشته باشد: اگر ازبالا به پایین فیلمبرداری شود به آن زاویهٔ سرپایین (های انگل) واگر پایین به بالا فیلمبرداری شود به آن زاویهٔ سربالا (لوانگل) گفته می‌شود. معیار زاویه سربالا یا سرپایین، دید مستقیم چشم است. فیلمبرداری به موازات افق چشم را «آی لول» می‌گویند.

۶۳. زاویهٔ دید (پوینت آف ویو): به نمایی گفته می‌شود که بیانگر گفتگو بین دونفر است وابتدا یکی وبعد دیگری را درزاویهٔ عکس زاویهٔ قبلی به طور متناوب ویک درمیان می‌بینیم.

۶۴. زیبایی شناسی: زیبایی شناسی درحقیقت بررسی علمی ونظام مند مفهوم زیبایی است. گرچه زیبایی را نمی‌توان امری فردی وسلیقه‌ای دانست اما عموم مردم معمولاً درمورد زیبایی یا نازیبایی یک اثر ادبی یافیلم به اتفاق نظر می‌رسند. کشف علل وعناصر دخیل درزیبا ماندن یک اثر یا فیلم درحوزهٔ دانش گستردهٔ زیبایی شناسی نهفته است.

۶۵. زیرنویس: عبارت است از ترجمه متن گفتگوها یا روایت فیلم وثبت آن درحاشیهٔ پایین فیلم به زبان کشور نمایش دهندهٔ فیلم. معمولاً در نسخه‌های یا نسخه‌هایی که پخش جهانی دارند این کار انجام می‌شود.

۶۶. ژانر: ژانر یا گونه به گروه فیلمهایی گفته می‌شود که دارای مشخصه‌های یکسانی هستند. تاکنون حداقل بیست ژانر وچندین زیرژانر توسط منتقدان سینمایی شمارش شده است که از جمله می‌توان به ژانر کمدی، ژانر وسترن وژانر علمی _ تخیلی اشاره کرد.

۶۷. ساب تایتل (زیرنویس): نوشته‌ای که فقط پایین تصویر نشان داده می‌شود.

۶۸. سوپر ایمپوز: دو یا چند تا تصویر که به صورت محو، روی هم نشان داده می‌شود.

۶۹. سبک: شیوهٔ استفاده ازتکنیک‌های سینمایی مشخص که معمولاً برای فیلمسازان بزرگ منحصر به فرداست ومی تواند فیلم یا گروهی ازفیلمهای هم شکل را پدیدآورد.

۷۰. سینک کردن: منطبق کردن تصاویر وصداهای مربوطه است که در مرحلهٔ صداگذاری انجام می‌شود.

۷۱. سینما توگراف: دستگاه فیلمبرداری ونمایش فیلم که توسط برادران لومیر اختراع ودرسال ۱۸۹۵ به ثبت رسید.

۷۲. سینما سکوپ: نوعی فیلمبرداری برای نمایش روی پردهٔ عریض که در آن ازعدسی آنامورفیک استفاده می‌کنند. نسبت عرض وطول پردهٔ نمایش سینما سکوپ، یک به دو ونیم است.

۷۳. سینه راما: سینه راما یکی ازپروسه‌های فیلمسازی پرده عریض است. درآغاز سه دوربین وسه پروژکتور به کار می‌رفت تا تصویری زیبا وباور پذیر ازموضوع مورد نظر ارائه شود. یک دوربین دروسط ودو دوربین نیز در دست راست ودست چپ قرار می‌گرفت. تصاویر ضبط شده به گونه‌ای تلفیق می‌شوند که تصور سه بعدی بودن را ایجاد می‌کند.

۷۴. سکانس (فصل): هر فیلم از چند بخش (فصل) تشکیل شده که هر بخش یک قسمت از موضوع را بیان می‌کند.

۷۵. سکام: نوعی ازسیستم ذ وپخش تصاویرویدیویی که چند سال قبل درایران استفاده می‌شد.

۷۶. شات (برداشت): از لحظه‌ای که دکمه ضبط دوربین شروع می‌شود تا وقتی که قطع می شودرا یک شات می‌گویند. هر نما (پلان) ممکن است چند بار برداشت شود. . شات واژه‌ای آمریکایی وپلان فرانسوی ونما ایرانی است. شات کوچکترین واحدساختمان فیلم است.

۷۷. شات لیست (فهرست برداشت‌ها): درواقع گزارش کار فیلم برداری است که به ترتیب شاتهای برداشت شده را درآن می‌نویسند. ودرآن توضیح می‌دهند که کدام لحظه از نوار فیلم برداری شده، شامل چه تصویری است.

۷۸. شخصیت اصلی: بازیگر یا شخصیت اصلی درفیلم به فردی گفته می‌شود که مجموعه رویدادها حول محور او اتفاق می‌افتد.

۷۹. شخصیت منفی: شخصیتی است ضد قهرمان. این نوع طبقه‌بندی کردن بازیگران یک فیلم بیشتر درفیلمهای کلاسیک رواج داشته است اما درفیلمهای مدرن به همهٔ شخصیتها نسبی نگریسته می‌شود وتلاش می‌شود به جای انسان آرمانی، انسان عادی وعرفی تصویرشود.

۸۰. صحنه: یک یا چند نما که دریک مکان واحد اتفاق می‌افتد. صحنه را می‌توان معادل پاراگراف در یک نوشتار دانست.

۸۱. صحنه آرا (طراحی صحنه): به هنرمندی گفته می‌شود که با توجه به فضا وحال وهوا وزمان ومکان رویدادهای فیلم تلاش می‌کند فضا را مطابق آنچه مورد نظر کارگردان است طراحی کند.

۸۲. صحنه یاب: صحنه یاب یا ویزور، دریچه‌ای است که فیلمبردار ازطریق آن صحنه را می‌بیند. صحنه یاب جدا ازدوربین نیز وجود دارد که به کارگردان این امکان را می‌دهد که شخصاً صحنه را زیر نظر بگیرد، زاویهٔ مناسب را برای دوربین پیدا کند ویا کار بازیگران را با آن پیگیری کند.

۸۳. صداگذاری پس از فیلمبرداری: افزودن صدا به تصاویر بعد ازفیلمبرداری وتدوین است که شامل دوبله گفت وگوها، موسیقی وجلوه‌های صوتی است.

۸۴. صدای اپتیک: سیگنالی است که درحاشیهٔ نوارفیلم به صورت یک رشته خطوط نوری وزیگزاگ شکل ثبت شده و هنگام نمایش توسط یک چشم الکتریکی به صدا تبدیل می‌شود.

۸۵. صدای استریو فونیک: صدایی که به لحاظ بعد، عمق وجهت به صدای طبیعی نزدیک است و می‌تواند میزان مشارکت تماشاگر درفیلم را بالا ببرد.

۸۶. صدای دالبی دیجیتال: شکل تکامل یافته صدای استریو فونیک است که در این حالت، صدا درشش باند ضبط وپخش می‌شود.

۸۷. صدای سرصحنه: صدابرداری سرصحنهٔ همزمان با فیلمبرداری است. این شیوه مشکلات خاص خودش را دارد اما بسیار طبیعی تر ازشیوهٔ دوبله است که صدابرداری پس ازفیلمبرداری ودر استودیو انجام می‌گیرد.

۸۸. صدای واقعی: صدایی که منبع تولید آن درتصویر دیده می‌شود، مانند صحبت آدمهایی که می‌بینیم.

۸۹. صدای همزمان: صدایی که با کنشهای درون تصویر همزمان باشد، مانند گفتگو ولب زدن بازیگران

۹۰. طراح چهره آرایی (گریمور): هنرمندی که با توجه به ویژگیهای شخصیتی کاراکترهای موجود در فیلمنامه، طرح آرایشی وگریم بازیگران را می‌ریزد.

۹۱. طراح دکور: کسی که براساس داستان وطبق ذهنیت کارگردان، دکورهای فیلم وفضاها ومکانهای وقوع داستان فیلم را طراحی می‌کند وتحت نظارت او این امکان ساخته می‌شود.

۹۲. طراح صدا: اخیراً با توجه به حجم صداهای مورد نیاز برخی فیلمها درایران و از دیر بازدر سینمای جهان، هنرمندی که درکار مهندسی صدا تخصص دارد با توجه به حجم ونوع صداهای مورد نیاز فیلم وکارگردان، طراحی صدا را برای صدابرداران انجام می‌دهد.

۹۳. عدسی (لنز) :وسیله اپتیکی است که بازتاب پرتوهای نور اشیای جلوی دوربین را درنقطه‌ای خارج ازمرکز عدسی که به آن کانون عدسی می‌گویند جمع کرده تصویر شیئ راتشکیل می‌دهد. لنز موجب وضوح تصویر می‌باشد.

۹۴. عدسی آنا مورفیک: عدسی ویژه ایی است که هنگام فیلمبرداری جلوی دوربین قرار می‌دهند تا میدان دید وسیع تری (تقریباً دوبرابر حد معمولی) فیلمبرداری شود.

۹۵. عدسی زاویه بسته (تله): نوعی عدسی که به فیلمبردار امکان می‌دهد ازموضوع درفاصله‌ای نسبتاً دور، نماهای درشت بگیرد. فاصلهٔ کانونی این نوع عدسی زیادوزاویه عدسی بسته است. به این ترتیب، بخشی از تصویر دروضوح کامل است.

۹۶. عدسی زاویه باز (واید): نوعی عدسی است که ازفاصلهٔ کم می‌تواند حوزه‌های وسیع تر ازمعمول را درتصویر نشان دهد. زاویهٔ این عدسی باز وفاصلهٔ کانونی آن کوتاه است؛ درنتیجه تصویر حاصل برخلاف عدسی تله فوتو کاملاً وضوح دارد.

۹۷. عدسی زوم: این عدسی به فیلمبرداری امکان می‌دهد از یک نمای باز به یک نمای بسته وبرعکس برود، بدون اینکه به تغییر محل دوربین نیاز داشته باشد. البته پرسپکتیو در زمان زوم کردن تغییر می‌کند و بعضی از فیلمسازان جهت نزدیک شدن به سوژه دالی را ترجیح می‌دهند.

۹۸. عدسی ماکرو :این عدسی زاویه دید نرمال دارد وفاصله کانونی آن مشابه لنز نرمال است با این تفاوت که بوسیله این لنز می‌توان از موجودات واشیای ریز تصویر برداری کرد ودوربین کاملأ به سوژه نزدیک می‌شود.

۹۹. عدسی چشم ماهی :فاصله کانونی این عدسی بسیار کوتاه است وزاویه دید بسیار زیادی دارد. دوربین‌های چشمی درب ازاین نوع هستند.

۱۰۰. عدسی چشمی (منظره یاب):عدسی که فیلمبردار بوسیله آن از توی دوربین به صحنه نگاه می‌کند. فیلمبردار باید این عدسی را برای جشم خود تنظیم کند.

۱۰۱. عناوین: اسامی دست اندر کاران فیلم که درآغاز وپایان فیلم به صورت نوشته می‌آید.

۱۰۲. فانتزی: نوعی فیلم که رویدادهای آن گویی درعالم خیال می‌گذرد وتماشاگر درعین باور کردن فیلم، آن را ازعالم واقع جدا می‌داند.

۱۰۳. فانتسکوپ: این وسیله توسط «ژوزف پلاکو» بلژیکی درسال ۱۸۳۲ اختراع شد. این وسیله مجموعه‌ای متوالی ازتصاویر ثابت ومجزا را که مربوط به انجام یک فعالیت خاص مانند پرش، اسب دوانی و... بودند برروی یک لوح (دیسک) شیاردار ثبت می‌کرد. هنگامی که این لوح در برابر آینه به چرخش درمی‌آمد، درتصور تماشای یک تصویر متحرک را ایجاد می‌کرد.

۱۰۴. فاین کات: مرحلهٔ تدوین نهایی که فیلم، ریتم وآهنگ خودرا می‌یابد.

۱۰۵. فرم روایی: ارتباط اجزاء ساختمان فیلم از طریق یک رشته رویدادهای علت و معلولی که در زمان و مکان مشخص اتفاق می‌افتند.

۱۰۶. فریم: به هرقاب یا کادرفیلم یک فریم می‌گویند.

۱۰۷. فلاش بک: ارجاع به گذشته یا پس نگاه ویا بازگشت به گذشته را باقطع نمایش زمان حال روایی فیلم، فلاش بک می‌گویند.

۱۰۸. فلاش فوروارد: وفلاش فوروارد قطع زمان حال داستان فیلم وارجاع به آینده است.

۱۰۹. فوکوس: به وضوح تصویری درفیلمبرداری و نیز درنمایش گفته می‌شوند. به عبارت دیگر، تنظیم فاصلهٔ کانونی عدسی نسبت به موضوع درطول فیلمبرداری یک صحنه را فوکوس می‌گویند.

۱۱۰. فید اوت: آشکار شدن تدریجی تصویر در ابتدای نما.

۱۱۱. فید این: برعکس فید این. محو تدریجی تصویر که به آهستگی توی سیاهی می‌رود.

۱۱۲. فیلتر: ورقهٔ نازکی است که رنگ نور را تغییر می‌دهد ویا بین رنگ نور وحساسیت فیلم رنگی هماهنگی ایجاد می‌کند.

۱۱۳. فیلمبردار: فردی است که باشناخت عمیق خودازتور، رنگ، لنز دوربین، ترکیب بندی تصویری و کارکرد متنوع دوربین، ذهنیت کارگردان رابر روی فیلم ثبت می‌کند.

۱۱۴. فیلم بلند داستانی: بنابرتوافق عمومی، فیلمهایی را گویند که زمان آنها بیش از ۷۵ دقیقه است؛ دربرابر فیلم کوتاه که حداکثر ۴۰ دقیقه وفیلم نیمه بلند که حداکثر ۶۰ دقیقه دارد.

۱۱۵. فیلم چندداستانه: فیلمی که ازچندداستان مستقل ودر واقع چند فیلم کوتاه تشکیل شده است اما دارای یک عنصر ارتباطی مضمونی است. فیلم «دستفروش» به کارگردانی مخملباف ازجمله فیلمهای چندداستانه یا اپیزود یک است.

۱۱۶. فیلمخانه: محل بایگانی یا آرشیو فیلمها که معمولاً نمایشهای ویژه‌ای را دربرنامهٔ خود دارد.

۱۱۷. فیلم خبری: قبل از اختراع تلویزیون، به فیلمهای کوتاهی گفته می‌شد که به مسائل روز می‌پرداختند وبیشتر «تاویل موضوعی» مفهوم فیلم خبری بودند. پس از اختراع تلویزیون، به فیلمی گفته می‌شود که مشخصه‌هایی چون دوربین روی دست، صدای سر صحنه وحرکت پرشتاب دوربین وسواره هاو... را دارد وازموقعیت خبری واطلاع رسانی برخوردار است ومعمولا برای تلویزیون ساخته می‌شود.

۱۱۸. فیلم شناسی: شناخت وتحلیل سینما به مثابه پدیده‌ای اجتماعی وفرهنگی که دلالتهای خاصی دارد.

۱۱۹. فیلم مستند: فیلمی که برداشت از موضوعی واقعی وجاری است.

۱۲۰. فیلمنامه: یا سناریو داستان فیلم به صورت بصری است که کارگردان از روی فیلمنامه دکوپاژ اثر را انجام می‌دهد.

۱۲۱. قطع: به عرض نوار که براساس میلی‌متر گفته می‌شود. به عنوان مثال فیلمهای ۳۵ میلی‌متری سینمایی

۱۲۲. کات: کات به معنی برش را در واژهٔ برش شناختیم، کات همچنین دستوری است که از صحنهٔ فیلمبردار ی، کارگردان بعد ازبرداشت کامل ازصحنه یا احیاناً اگر برداشت مطلوب و منظور وی نباشد صادر می‌کند وبه معنای توقف کامل فیلمبرداری است. به این معنی که دوربین، صدا وبازی متوقف می‌شود تا با هماهنگی دوباره در زمینهٔ نور، صدا ودوربین و بادستور مجدد کارگردان با کلمه اکشن، دوباره برداشت وبازی آغاز شود.

۱۲۳. کادر (فریم): قاب تصویر را کادر یا فریم می‌گویند. درسینما درهر ثانیه ۲۴فریم ودر تلویزیون ۲۵ فریم نمایش داده می‌شود.

۱۲۴. کارگردان (دایرکتور): کارگردان عنصر خلاق ومدیر اصلی خلق فیلم است ومجموعه عوامل فیلم با هدایت وی وظایفشان را با هماهنگی انجام می‌دهند. مهمترین وظیفهٔ کارگردان، انتخاب درست بازیگران، دکوپاژ صحیح وبازی گرفتن درست از بازیگران است.

۱۲۵. کپی کار: نسخهٔ مثبت ونه چندان با کیفیت فیلم که با تدوین سردستی آن، تدوینگر، صداگذار، طراح جلوه‌های صوتی وتصویر وسایر نیروهای فیلم با آن کار می‌کنند وحکم یک علامت راهنمارا دارد. همچنین کارگردان وتهیه کننده ازکپی کار برای بازبینی روزانهٔ فیلم هم استفاده می‌کنند.

۱۲۶. کلاکت: تخته‌ای است که اطلاعات تصویر مانند نام فیلم، شماره سکانس، شماره صحنه، شماره پلان وشماره برداشت را روی آن می‌نویسند؛ و جلوی دوربین نگه می‌دارند. بعداً در مرحلهٔ تدوین از اطلاعات نوشته شده برتخته جهت مرتب کردن نماها برحسب سناریو ودرمرحلهٔ صداگذاری ازصدای تقه کلاکت جهت سیک کردن باند صدا با تصویر استفاده می‌شود.

۱۲۷. کالر بار: صفحه‌ای که ستون‌های رنگی دارد و برای تست رنگ مانیتور استفاده می‌کنند. وقتی که با صدای سوت همراه باشد Bar&Tone برای تست صدا هم به کار می‌رود.

۱۲۸. کلوین (درجه رنگ نور): میزان درجه حرارت رنگ نوررا گویند.

۱۲۹. کرین: نوعی جرثقیل که دوربین روی آن سوارشده وحرکات عمودی ومورب وپیچیده‌ای را انجام می‌دهد.

۱۳۰. کنتراست: به مفهوم برجسته نمودن ویا ایجاد اختلاف نوری بین اشیاء ویا فضاهای فیلم برای تأثیر گذاری وبالابردن جلوهٔ بصری فیلم است . کنتراست بالا از ویژگیهای فیلمهای اکسپرسیونیستی وفیلمهای سیاه یا نوآر به شمار می‌آید.

۱۳۱. کینه توگراف: اولین دوربین فیلمبرداری که درسال ۱۸۹۱ توسط ادیسون اختراع شد.

۱۳۲. گفتار یا نریشن: عبارت است از صدای روی فیلم که گوینده ومنبع آن دیده نمی‌شود.

۱۳۳. گفتگو: صحبتهای یک یا چندبازیگر باهم درصحنه را گویند.

۱۳۴. لوکشین: لوکشین به محل فیلمبرداری که خارج از استودیو باشد اطلاق می‌شود.

۱۳۵. مانیتور: تلویزیونی که تصویر خروجی رانشان می‌دهد.

۱۳۶. موشن: هر نوع حرکت فیلم یا عکس یا نوشته روی صفحه.

۱۳۷. مچ کات: عبارت است از اتصال صحنهٔ بعدی با صحنهٔ قبلی به طوری که باهم جور باشند.

۱۳۸. ملودرام: به هرفیلمی که دارای ابعاد عاطفی است اطلاق می‌گردد. البته ملودرام گاه دارای پیرنگهای سیاسی یا اجتماعی نیز می‌گردد.

۱۳۹. منشی صحنه:کسی است که جزئیات هرنما از قبیل شمارهٔ سکانس ونما، لباس و آرایهٔ بازیگران، وضعیت اشیای صحنه، جهت نگاه وحرکت بازیگران، موقعیت آنها درصحنه وکلا نقشهٔ دقیق هرصحنه با تمام اجزایش را یادداشت می‌کند تا درتداوم فیلمبرداری که معمولاً بر اساس تداوم صحنه‌های سناریو صورت می‌گیرد، صحنه‌های مرتبط به هم به گونه‌ای درست برداشت شوند وهنگام تدوین مشکلات ارتباط صحنه‌ها ونماهای تداومی ایجاد نشود.

۱۴۰. موسیقی متن: موسیقی ویژه‌ای که برای فیلم با توجه به مشخصه‌های مضمونی وساختاری آن توسط آهنگساز نوشته می‌شود.

۱۴۱. مونولوگ: گفتگو باخود که نقطهٔ مقابل دیالوگ یعنی گفتگو با یکدیگر است.

۱۴۲. موویلا: میزی که روی آن فیلم ۳۵ یا۱۶میلی‌متری برش وتدوین می‌شود. این میز دارای صفحهٔ نمایشگری است که راشها را نشان می‌دهد تا متصدی تدوین بتواند براساس آن کارکند. در کارهای ویدیویی ودیجیتالی، باکس تدوین نامیده می‌شود.

۱۴۳. میزانسن: عبارت است از چیدن عناصر جلوی دوربین فیلمبرداری از قبیل بازیگران وحرکت دوربین.

۱۴۴. میکس کردن: دردوحالت کاربرددارد اول ترکیب چند تصویر باهم ویا انتخاب تصویر نهایی ازسوی کارگردان تلویزیونی که ازسوی چند دوربین به دستگاه میکس می‌آید ودومی ترکیب باندهای سه‌گانه وچند گانه گفتگو ی بازیگران، صدای محیط افکت وموسیقی رابا هم به صورت یک باندوصدای واحد می‌گویند.

۱۴۵. نئورئالیسم: نئورئالیسم معرف نوعی سینمای مردمی است که اوج آن درایتالیاست. درواقع نئورئالیسم درهر کشوری به این معناست که با حفظ اصالت و پایبندی به واقعگرایی، باید از تمام ظرفیت هنری وتکنیکی یک رسانهٔ هنری، به ویژه سینما بهره گرفت. آغازگران سینمای نئورئالیسم در ایتالیا بزرگانی چون «دیسکا» و «فلینی» بودند.

۱۴۶. نگاتیو: فیلم منفی، در فیلم‌های عکاسی وسینمایی درحین فیلمبرداری وعکاسی ازاین نوع فیلم استفاده می‌کنند.

۱۴۷. نما: همان کلمه پلان یا شات است. با منظره نیز اطلاق می‌شود

۱۴۸. نمای از روی شانه: نمایی که در آن دوربین ازبالای شانه وپشت یکی ازدوطرف گفتگو، صورت دیگری را نشان می‌دهد. این نما بیشتردرصحنه‌های گفتگو به کار می‌رود.

۱۴۹. نمای تعقیبی: نمایی است که همگام با حرکات موضوع، آن را درکادر می‌گیرد. به عبارت دیگر سوژهٔ فیلمبرداری دراین نما تعقیب می‌شود.

۱۵۰. نمای تمام قد، لانگ شات: نمایی است که در آن سرتاپای پیکر در کادر گرفته شود. ممکن است این پیکر جسم یا انسان باشد.

۱۵۱. نمای خیلی درشت (اکستریم کلوز آپ): نمایی که از اجزای یک شی درفاصلهٔ بسیار نزدیک گرفته می‌شود، مثل نمای چشم.

۱۵۲. نمای خیلی دور (اکستریم لانگ شات): نمایی بسیار دور ازیک موضوع به شکلی که تمام اشیاء پیرامون آن به صورت ریز درکادر باشد.

۱۵۳. نمای دور (لانگ شات): نمایی که مانند نمای تمام قداست و مقداری از پیرامون آن نیز آشکار است.

۱۵۴. نمای دونفره (توشات): نمایی که در آن نیم تنهٔ دونفر درکادر باشد.

۱۵۵. نمای شلوغ (کرودشات): نمایی است که پرازجمعیت و ازدحام آدمهاست وبیشتر در فیلمهای حماسی یا تاریخی به کار می‌رود.

۱۵۶. نمای شیشه‌ای (گلاس شات): گلاس شات یکی ازحقه‌های سینمایی است. بدین ترتیب که بخشی از صحنه روی شیشه نقاشی می‌شود وبعد از آن فیلمبرداری می‌کنند مثلاً فیلم پل قدیمی که بخشی از آن تخریب شده وقرار است شکل قبل از خرابی آن ابتدا نشان داده شود، با نقاشی روی شیشه کامل می‌شود وبعد از آن فیلمبرداری می‌کنند.

۱۵۷. نمای کرین: نمایی که با دوربین روی کرین (جرثقیل ویژه) گرفته می‌شود. به نمای کرین نمای جرثقیلی نیز گفته می‌شود.

۱۵۸. نمای لایی (اینسرت): نمایی درشت ازجزئیات یک شی ء که موقعیت خاصی درروند قصه دارد، مثل کلید، تلفن و...

۱۵۹. نمای نزدیک (کلوز آپ): نمایی درشت ونزدیک از چهره را می‌گویند.

۱۶۰. نمای دیدگاه (P.O.V): نمایی است که صحنه را ازدیدگاه یا دریچهٔ دید یکی ازشخصیتهای فیلم نشان می‌دهد.

۱۶۱. نمای واکنشی: به نمایی گفته می‌شود که قبل ازدیده شدن رویداد، تأثیرات آن را در چهره ورفتار شخصیتهای فیلم می‌بینیم.

۱۶۲. نریشن: صدای گوینده که روی تصاویر مستندپخش می‌شود و موضوع رو دنبال می‌کند.

۱۶۳. نوراصلی (کی لایت): منبع نوری است که حین فیلمبرداری از صحنه، از آن بهره می‌گیرند. شدت آن بیشترازبقیه نورهااست وجهت نور صحنه راتعیین می‌کند.

۱۶۴. نورپایین: نوری که از پایین به چهرهٔ بازیگران به ویژه درفیلمهای ترسناک، تابانده می‌شود.

۱۶۵. نورپردازی: نور پردازی یکی ازاصلی‌ترین کارهایی است که پیش ازفیلمبرداری انجام میگرد. طراحی نور، متناسب با نوع صحنه صورت می‌گیرد و دیدگاه هنری طراح نور با مشارکت فیلمبردار و کار گردان اجرا می‌شود.

۱۶۶. نورپرداز سایه روشن: نور پردازی ویژه‌ای که تاریکی ونماهای سایه دار درآن برجسته است. این نوع نورپردازی بیشتر درگونهٔ فیلم ترسناک وسیاه یا نو آور برای القا ء حس دلهره به کار می‌رود.

۱۶۷. نور تنگستن: نوری است که به وسیله منبع الکتریکی (نورمصنوعی) لامپ تنگستن روشن شود. قرمزی این نوربیشتر است وکلوین آن ۳۴۰۰ می‌باشد.

۱۶۸. نور روز (دی لایت): نوری است که ازمنبع خورشید مستقیم یاغیرمستقیم به صحنه بتابد. کلوین نور روز ۵۶۰۰ است.

۱۶۹. نورپشت (بک لایت): نوری است که ازبالای صحنه برای جداسازی موضوع ازپس زمینه تابانده می‌شود.

۱۷۰. نورپردازی سه نقطه‌ای: نورپردازی درفیلمها معمولاً ازسه جهت صورت می‌گیرد: نور پشتی که از پشت موضوع تابانده شده، نور اصلی ویک نور ضعیف تر برای پوشاندن سایه‌ها.

۱۷۱. نور فرعی (فیل لایت): (نورمکمل) نوری است که نسبت به نور اصلی ضعیف است و برای پوشش دادن سایه‌ها و نیز نقاطی که نور اصلی آنها را پوشش نداده به کار می‌رود.

۱۷۲. نور موجود: نور طبیعی محیط را نور موجود می‌گویند.

۱۷۳. نور موضعی: نوعی نورافکن که ازپشت عدسی نوررا درمحلی متمرکز می‌کند.

۱۷۴. نوفه: معادل فارسی کلمه آمبیانس است که عبارت است از صدای محیط.

۱۷۵. وایپ (جاروکردن): وایپ به جلوه‌ای تصویری گفته می‌شود که طی آن با حرکت خطی مشخصی، صحنهٔ قبلی تدریجاً جای خود را به صحنهٔ بعدی می‌دهد. وایپ از شیوه‌های قدیمی نقطه گذاری سینمایی است وامروزه کمتر از آن استفاده می‌شود.

۱۷۶. وله: تصاویر میان برنامه که با موسیقی همراه است و معمولاً برای جداکردن بخشها یک برنامه ترکیبی وایجاد تنفس اجرامی شود واز ۳۰ ثانیه بیشتر نمی با شد.

۱۷۷. وضوح (فکوس) :منظور وضوح تصویراست ونقطه مقابل تارمی باشد. وضوح تصویراز طریق حلقه روی لنز تنظیم می‌شود.

۱۷۸. ویزور (منظره یاب) :همان عدسی چشمی می‌باشد ودردوربینهای امروزی دیجیتالی علاوه برویزور صفحه مانیتور نیزجهت راحتی کار تعبیه شده است.

۱۷۹. هنری: صفتی است برای آثار یا بازیگران شاخصی که برگزیده و گزیده کارند. مشخصه اصلی آنها اندیشه ورزی و اندیشه سازی است.

۱۸۰. یک پارچگی: بیانگر میزان ودرجهٔ ارتباط عناصر واجزاء مختلف فیلم است که درخدمت بیان موضوع است وتاثیرگذاری بیشتراست.

اصول خلاقی خبرنگاری

خلاق خبرنگاری بخش جدايي ناپزیر اصول خبرنگاری میباشد. به همان اندازه که رعایت اصول قانون رسانه ها ضروری میباشد، لازم است که اصول اخلاقی خبرنگاری نیز مورد توجه قرار گیرد. اخلاق رسانه ای درمقام عمل ودر فعالیت های خبرنگاری بسیارمشکل وپرجنجال به نظر میرسد. این مشکل ازاینجا ناشی میشود که؛ نخست مفهومی اخلاق رسانه ای درمکان ها وزمان های مختلف ودرکشورهای مختلف، فرق میکند؛ دوم اینکه عموما ً اخلاق رسانه ای نکته های نوشته شده يي نیستند، وبیشتر برمیگردد به هنجارها وارزش های اجتماعی دریک محدوده خاص زمانی-جغرافیایی. صدها مورد از تهدید، اخطاریه، محاکمه وحتی قتل خبرنگاران را شاهد هستیم. ازیک طرف این موارد ممکن ناشی از فعالیت های صادقانه ومسلکی خبرنگاران بوده باشد که در نتيجهء افشا گري هاي وفسادهای اجتماعی و سياسي منجر به قهر وعمل غیرانسانی مقامات، اشخاص ونهادها شده باشد. ازجانبی هم ممکن است دربعضی موارد ناشی از عدم درنظرگیری اخلاق رسانه ای، هنجارها وارزشهای اجتماعی، توهین وهتک حرمت ویا تجاوز به حریم شخصی افراد بوده باشد؛ که اگر چنین باشد، علت این همه اخطاریه، هشدار وقتل خبرنگاران متوجه فعالیت های غیرمحتاطانه خود خبرنگاران نیز میگردد. آزادی مطبوعات دقیقاً با اتکا به مسؤولیت آن تعریف میگردد. مسؤولیت پذیری یکی از فاکت اصل هاي بزرگ در اخلاق رسانه ای میباشد. بررسی ها نشان داده است که رسانه ها موثریت چشمگیری در شکل دهی افکار، نظرها، تلقی ها وبرداشت های مردم در جوامع دارد. این تأثیرگزاری میتواند مثبت ویا منفی باشد. یا به بیان دیگر میتواند جنبه سازندگی وتعلیم دهی ویا ممکن بعد تخریبی نيز داشته باشد. با درنظرداشت این مسایل، چون رسانه ها وظیفه راهنمای مردم به همزیستی، همپذیری، سازندگی وزندگی مسالمت آمیز را دارامیباشد، الزامی است که نحوه تأثیرگزاری رسانه ها اخلاقاً به نفع اجتماع وانسانیت باشد، تا اصالت اطلاع رسانی، روشنگری وتعلیم دهی را آنچنانی که باید، به جا آورد. درنبشته حاضر تلاش شده است، نخست مطالبی پیرامون اخلاق رسانه ای وسپس وضعیت اخلاق رسانه ای در افغانستان به بررسی گرفته شود وبه دنبال آن اصول بین المللی اخلاق حرفوی خبرنگاری، تصویب شده ای چند سازمان جهانی خواهد آمد.
طرح موضوع:
     دو دلیل عمده درین زمینه سبب طرح موضوع کنونی شده است:    1- نقض گستردهء اخلاق رسانه ای توسط دست اندرکاران وکارگزاران رسانه ها در افغانستان. 2- عدم شکل گیری بحث های اکادمیک در زمینه اخلاق رسانه ای، نه در “دانشگاه ها” و نه دراتحادیه ها وتشکل های صنفی خبرنگاران. مفاهیم اساسی: اخلاق ورسانه، مفاهیم اصلی وکلیدی این نبشته میباشند. برای روشنی بیشتربه تعریف این مفاهیم میپردازیم. 1- رسانه: مفهوم رسانه درین نوشته، شامل رسانه های چاپی، شنیداری ودیداری- شنیداری، مبتنی برتعریف رسانه در قانون رسانه های همگانی میباشد. ” رسانه وسیلهء انتقال پیام، معلومات واطلاعات با استفاده از وسایل زیر میباشد؛ رسانه برقی: رادیو، تلویزیون، شبکه جهاني؛ رسانه چاپی: روزنامه، جریده(هفته نامه، نشریه پانزده روزه، ماهنامه، مجله، گاهنامه، فصلنامه، پوستر وبولیتن)؛ و آژانس خبر رسانی.2- اخلاق: اخلاق در لغت به معنی خلق وخوی بوده اما اصطلاحاً تعریف های گوناگوني دارد. همین عدم تعریف مشخص وهمه پذیر سبب پيدايي مشکلاتي درین زمینه شده است. اخلاق بیان کنندهء درستی ونادرستی رفتار وخوبی یا بدی منش فرد است. قضاوت اخلاقی در کنار دلایل وانگیزه ها به رفتارمردم، ونیزبه منش ها وخصلت های کلی ترآن مربوط میشود. درمجموع معیارهای اخلاقی، بخشی از زندگی مردم را تشکیل میدهد که انتخاب و رفتارانسان ها را هدایت میکند. درین نوشته منظور ازاخلاق عبارت از الگوهای کارکردی- رفتاری آن میباشد. درین مورد پلروبژیک مینویسد:” اخلاق را میتوان به مثابهء الگوی رفتاری که مبتنی بر ارزشهای مطلق ناظر برخیر وخوبی است، توصیف کرد.” ازلحاظ کارکرد، دانشمندان اخلاق را به اخلاق توصیفی واخلاق هنجاری بخش بندی نموده اند. اخلاق توصیفی عبارت از تحقیق تجربی- توصیفی وعلمی- تاریخی از نوع تحقیقات که انسان شناسان، روان شناسان وجامعه شناسان درزمینه های اخلاقی انجام میدهند، میباشد. هدف ازآن توصیف وتبیین اصول اخلاقی و، ازرهگذرآن، دست یابی به نظریه در باب سرشت اخلاقی انسان است که هیچ توصیه، دستور وحکم اخلاقی را دربرندارد. اما آنچه محور بحث این نوشته است، اخلاق هنجاری میباشد که منظورازآن فراهم آوری اصول واحکام اخلاقی است که گزاره های آن توصیه وترغیب یا نهی ومنع اخلاقی را دربر دارد. وازمخاطب، عمل به آنرا طلب میکند. البته معنی هنجاری در اینجا بیشتریک معیاراست، تادستور. دربحث اخلاق رسانه ای دقیقاً بخش اخلاق هنجاری مورد مطالعه قرار میگیرد؛ چون در اخلاق رسانه ای بحث ازباید ها ونبایدها و یا توصیه ونهی درمیان است. اخلاق در رسانه های گروهي:
     ” اخلاق رسانه ای مبحث گسترده از اخلاق حرفوی، که ازیک سو متشکل از موضوعاتی مانند آزادی بیان، آزادی مطبوعات، قانون مطبوعات، مسائل ومعاهده های بین المللی حق چاپ، قانون حق چاپ، سرقت ادبی، مسوولیت روزنامه نگار، آگاهی نویسنده ومانند آنها که دارای متون مکتوب ومدارک مشخص وقابل استنادی است، وازسوی دیگر متشکل است از موضوعات متعدد دیگری که مکتوب ومشخص نیست. اما هر روزنامه نگار در جامعه خود آنهارا می شناسد.” ویا ضوابط اخلاقی خبرنگاری عبارت از رهنمودهای است که برای خبرنگاران روش مسلکی ارائه میکند، تابتوانند درشرایط سخت ومشکل، خود تصمیم بگیرند. این معیارها از سوی به معتمد بودن خبرنگاردربین مردم می افزاید وازسوی دیگر خبرنگار را مسلکی جلوه داده واز مداخله قدرت های فشار وزمینه های وضع قیودات جلوگیری میکند. “برخی خبرنگاران میگویند اخلاق دراساس مواد قانونی است که همه کارکنان رسانه ها باید رعایت کنند. یا حداقل اگر رعایت نکردند، پیش خود احساس سرافکنده گی کنند.گرچه اخلاق رسانه ای جهان شمول میباشد، مگرباآنهم نسبت به اینکه خبرنگار درکدام رسانه، کدام کشور، با کدام مخاطبان وچه کسانی سروکاردارد، فرق میکند. ازجانب دیگر اخلاق رسانه ای ارتباط تنگاتنگ با میزان معاش، رقابت رسانه ای، فرهنگ مسلط روزنامه نگاری و… دارد. بدین معنی که معاش ناکافی دربسیاری شرایط خبرنگار را وامیدارد که اصول اخلاقی خبرنگاری را نادیده بگیرد. بنابراین خبرنگار به هراندازه که از نگاه امکانات مالی بهتر تأمین باشد، به اخلاق رسانه ای بیشتر پایبند خواهد بود. اخلاق حرفوی جزو جدای ناپذیر حرفه روزنامه نگاری است. میتواند- وباید- راهگشاه ورهنمای روزنامه نگار در تمامی عرصه های مختلف کسب، تنظیم ونشرخبر باشد.اخلاق خبرنگاری عموماً ازباورها، عرف وارزش های جوامع اثر میپذیرد. ازآنجایکه هنجارها وارزشها درجوامع گوناگون، مختلف میباشد؛ اخلاق رسانه ای نیز در جوامع مختلف، خصوصیت ها و ویژه گیهای خود را دارد. اصول وآزادی ِ فعالیت ها ی رسانه ای را اگر ازیکسو قانون رسانه ها ی گروهی مشخص مینماید، ازسوی دیگر چارچوب اخلاقی مسلط برآن جامعه، آنرا تکمیل مینماید. قانون رسانه ها هم ممکن در بسیاری موارد مبنا ومنشأ اخلاقی داشته باشد، اما طرح این موضوع که اخلاق رسانه ای به قانون تبدیل شود، به منظور ضمانت اجرایوی آن، ممکن به نظر نمی رسد. زیرا هرگاه اخلاق به قانون تبدیل شود معنی اخلاقی خودرا از دست خواهد داد؛ چون به اصل قانونی تبدیل میشود. وهم مسایل اخلاقی آنقدر پیچیده ومتحول است که گنجانیدن آن در چارچوب قانون- اگرنه مهال- مشکل به نظر میرسد. شهرت یکی ازمسایلی است که خبرنگاران به آن می اندیشند. بنابرین، ازآنجایکه عدم درنظرگیری ضوابط اخلاقی به شهرت خبرنگاران لطمه وارد میکند، برخبرنگارانست که حتی برای شهرت شخصی خودشان هم اگر شده، باید ضوابط اخلاقی را در کار خبرنگاری رعایت نمایند. تا بتوانند، ازیک طرف مسوولیت اخلاقی ومسلکی خویش را در جمع آوری ونشر اطلاعات بجا بیاورند و ازطرف دیگر بتوانند شهرت نیک خودرا حفظ نمایند. مسایل محوری در اخلاق رسانه ای که باید در نظر گرفته شود عبارت از صداقت، صحت، توازن، امانت وپرهیز از آنچه درضدیت با منافع همگانی واقع شود، میباشد. درمجموع اخلاق رسانه ای را میتوان با در نظرگرفتن امانت داری، آگاهی، ومسوولیت بررسی نمود. چون نخستین اصالت خبرنگار اطلاع رسانی میباشد. ازینرو خبرنگاران باید کوشش نمایند اطلاعات مورد نیاز جامعه را تأمین نمایند. اطلاعاتی را که کسب مینمایند، آنرا نظر به دلایل شخصی وگرایش های خود پنهان نساخته و تحریف ننمایند. از سوی دیگر خبرنگاران باید آگاهی ومعلومات کافی در رابطه به موضوع داشته باشند. هرگاه در مواردی دارای آگاهی کافی نباشند، نباید معلومات نامکمل و ناقص را به نشر برسانند. اساساً برخبرنگار لازم است در رابطه به موضوع که میخواهد نشرنماید، معلومات کافی بدست آورد. مخاطبان رسانه ها توده های وسیع مردم میباشند؛ وخبرنگاران با انتشار یک مطلب درواقع بر هزاران نفر تأثیر میگزارد وباعث ارتقای سطح آگاهی گیرنده گان میشود. بنابرین اگر معلومات دقیق نبوده ونادرست باشد، درنتیجه سبب القای آگاهی کاذب وناقص به گیرنده گان میگردد. همچنان رسانه ها چون در درون خانواده ها را پیدا میکنند، با ید به نحوی مشوق ِ برازندگی باشد. خبرنگاران باید درقبال جامعه ومردم خودرا ازنظر اخلاقی مسوول بدانند. ازنشرآنچه در قانون نامه ها وقواعد یک کشور ضد اخلاقی تلقی میشود، خود داری نمایند. یعنی خبرنگاران میباید وفاداری به شهروندان واحساس مسوولیت به ارزشهای انسانی را در دستور کار خویش قرار دهند. آزادی مطبوعات واخلاق رسانه ای:
     آزادی مطبوعات واخلاق رسانه ای باهم ارتباط نزدیگ داشته وگاهی، دربعضی موارد، ممکن در تقابل هم قرار گیرند. به این دلیل که از یک سو آزادی مطبوعات اجازه نشر بدون سانسور واعمال محدودیت را میدهد؛ ازسوی دیگر یک سلسله مسایلی میباشند که نشرآنها با آنکه صریحاً وقانوناً منع نشده باشند، اخلاقاً درست شمرده نمی شوند. گرچه بعضی از محدودیت های اخلاقی در قانون رسانه های کشورها مشخص میگردد، اما با آنهم از آنجایکه مسایل ضد اخلاقی وغیراخلاقی کاملاً مشخص شده وتعریف شده نیست، وبیشتر جنجال های ناشی از نقض اخلاق رسانه ای، بعد از نشر مطالب به وقوع می پیوندد؛ بنابرین توجه به یک سلسله مسایل ارزشی- اخلاقی که درقانون رسانه ها به آنها به صورت مستقیم اشاره نشده است، ضروری به نظر میرسد. ” البته تعریف آزادی مطبوعات فقط در مطبوعات ملی ومحلی صدق میکند، هرچند درمواردی مطبوعات جهانی نیز موافقت بر سر یک سلسله مسایل وجود دارد. رسانه ها به دو صورت ممکن است با استفاده از آزادی مطبوعات از قوانین مطبوعات تخطی کنند: 1- به دلیل نوشتن افترا، توهین وپرداختن به مسایل خصوصی افراد. در صورت چنین تخطی ها، به شکایت افراد رسیده گی شده ومجرمان تحت پیگرد قانونی قرار میگیرند. 2- به دلایل نوشتن مسایل خلاف قانون مطبوعات واستفاده غیرقانونی از آزادی مطبوعات مانند: توهین به مقدسات، به خطرانداختن امنیت ملی، ومشوش ساختن اذهان عمومی.”در بیشتر کشورها برای رسیده گی به اتهامات ویا قانون شکنی های رسانه ای، دادگاه رسانه ای با حضور هیات منصفه مطبوعاتی وبه صورت علنی برگزار میشود. آزادی مطبوعات ونهادینه شدن آن که در پی تحول های سیاسی در یک کشور به میان می آید، به زمان نسبتاً طولانی نیاز دارد تا حالت گذار را طی کند وتوسعه طبیعی خودرا بگذراند و به ثبات وپایداری اش برسد. نقد از وظایفی رسانه ها میباشد. ممکن این نقد گاهی اعتراض فردی یا جمعی را درقبال داشته باشد. جامعه از یک طرف به آزادی مطبوعات نیاز دارد تا نقد ممکن گردد، وازطرف دیگر به قواعد ویژه نیاز دارد، تا نقد مرزهای اخلاقی را نشکافد. واز حقوق فردی وجمعی دربرابر زیاده روی وانحراف رسانه ها جلوگیری کند. خبرنگاران ممکن است با استفاده از آزادی مطبوعات افشاگرانه عمل نمایند- که این یکی از وظایف رسانه ها میباشد- وبا استفاده از نقد، کاستیها ونارسایهارا افشا نماید؛ وهم باید متوجه بود که این افشاگری به تهمت وافترا نیانجامد. دیگر اینکه ممکن با استفاده از مزایای آزادی مطبوعات به تبلیغات حمایتی ودسیسه چینی برضد اشخاص وگروه ها بپردازد، ومسایل اخلاقی را زیر پا کند. اینها نکته های اند که اگر درکنار آزادی مطبوعات درنظر گرفته نشوند، اخلاق رسانه ای صدمه می بیند. در نتیجه اینکه با توجه به زوایای اخلاقی- هنجاری از آزادی مطبوعات استفاده صورت گیرد. خبرنگار نباید به خود اجازه دهد که با استفاده از آزادی مطبوعات، اخلاق رسانه ای را نفی کند. یعنی در اینجا در مناقشه آزادی مطبوعات واخلاق رسانه ای، موازنه باید در نظر گرفته شود. اخلاق رسانه ای در افغانستان:
     ازپنج سال به این طرف رسانه ها در افغانستان از رشد کمی خوبی برخوردار بوده اند. اما سوال اینجاست که آیا رشد کیفی ومحتوای رسانه ها نیز چنین بوده است؛ ووضعیت اخلاقی رسانه ها که شامل کیفیت آن میگردد، چگونه است. همانطوریکه میدانیم کشورهای درحال گذار، درعرصه رسانه ها با چالشهای پیچیده اخلاقی روبرو میباشند. افغانستان نیز چون وضعیت گذار را تجربه میکند، ازین امر مستثنی نبوده وبا چالشهای زیادی در عرصه رسانه های جمعی دست وگریبان است. قانون رسانه های افغانستان تا حدی آزادی های برای رسانه های جمعی قایل شده است. درفصل دوم ماده چهارم در بخش حقوق ومکلفیت ها در قانون رسانه های جمعی آمده است:” 1-هرشخص حق آزادی فکر وبیان را دارد. طلب، حصول وانتقال معلومات، اطلاعات ونظریات در حدود احکام قانون بدون مداخله ومحدودیت از طرف مسوولین دولتی، شامل این حق است. این حق دربرگیرنده فعالیت آزاد وسایل پخش، توضیع ودریافت معلومات نیز میشود. 2- دولت آزادی رسانه های همگانی را حمایت، تقویت وتضمین مینماید. هیچ شخص حقیقی یا حکمی به شمول دولت وادارات دولتی نمیتوانند فعالیت آزاد رسانه های خبری یا معلوماتی را منع، تحریم، سانسور ویا محدود نموده ویا طوری دیگر در امور نشرات رسانه های معلوماتی وخبری مداخله نماید، مگر مطابق احکام قانون.”این ماده قانون در نفس خود خوب میباشد، زیرا فعالیت های رسانه های جمعی را مشخص مینماید. اما باید دانست که جامع بودن وصراحت از ویژه گیهای مواد قانون به شمارمیرود. اما بعضی نکات این ماده صراحت نداشته وابهاماتی دارد. مقوله های احکام دین مقدس اسلام، هتک حرمت، توهین وافترا در قانون اساسی، قانون رسانه های همگانی وقانون مدنی تعریف نشده است. درمورد احکام دین مقدس اسلام، ازآنجایکه دربرداشت ها ودرمقام عمل نوعی کثرت گرای حکمفرما است؛ این برداشت های متنوع از احکام دین وعدم تعریف آن، این ماده را مبهم میسازد. این خطر وجود دارد که اشخاص ونهادهای دولتی با تعبیر وتفسیر خودشان از این ماده وماده های ازین قبیل به نفع خودشان استفاده نموده وفعالیت رسانه ها را محدود نمایند. واین عدم تعریف مشخص مواد قانون سوء استفاده هارا ممکن ساخته وبا ابهاماتی که دارد هرشخص ونهاد میتوانند فقط توجیه خودشان – نه همه پذیر- را داشته باشند. واژه های توهین، هتک حرمت وافترا در افغانستان درهیچ قانون نامه ولایحه تعریف نشده است که این مشکل بزرگی را در بخش اخلاق رسانه ای ایجاد نموده است. مسلکی نبودن خبرنگاران که در رسانه های داخلی افغانستان کارمیکنند، مشکل دیگری است؛ زیرا اکثر خبرنگاران غیرمسلکی(نا آشنا با اساسات واصول خبرنگاری) وبا عدم آگاهی از اخلاق رسانه ای وارد عرصه عمل میشوند. تنش های اتنیکی، لسانی و… امروز در رسانه های افغانستان بسیار زیاد انعکاس میابد. درکشورهای درحال گذار مثل افغانستان، امنیت وصلح ازمسایل بسیار اساسی وبا ارزش است. بنابرین اخبار واطلاعات صلح بر سایر اطلاعات باید اولویت داشته باشد. رسانه ها در تقویت اعتماد ملی، ثبات وصلح باید کمک نمایند. ونباید ابزاری باشد برای یاری رسانیدن به اهداف ضد اجتماعی، ضد امنیتی و… واز نشر مطالب که منافی منافع همگانی باشد، باید پرهیز نمایند. ” مطبوعات آزاد تنها در یک جامعه آزاد پیشرفت میکند، فرقه گرای تهدیدیست در بافت جامعه آزاد وهمبستگی ملی.”لذا از نشر اطلاعات ویا ارقام که احساسات قومی یا گروهی را برانگیزد باید خودداری گردد- البته در وضعیت های بسیار شکننده. اما این امر در رسانه های افغانستان درنظر گرفته نمی شود. اصولاً واخلاقاً خبرنگاران نباید تعهد با شرکت ها ونهاد های خارجی داشته باشند؛ اما می بینیم که در افغانستان تمویل کننده های اکثر رسانه ها خارجی ها میباشند، که طبعاً درمقابل ممکن خواسته های نیز داشته باشند. این امر نیز صدمه های متوجه اخلاق رسانه ای مینماید. مبتنی بر تحلیل فوق میتوان گفت که اخلاق رسانه ای در افغانستان، به شکل گستردهء آن- بیشتر در رسانه های داخلی- نقض میگردد. این مسئله در تشکل های صنفی خبرنگاران وکمیته ناظر برمطبوعات مورد بحث قرار نگرفته است. درنظرنگرفتن این مسایل از سوی رسانه های جمعی، یکی از ضربه های است که اعتماد رسانه ها را کاهش داده است. وباعث شده است که مردم به رسانه ها به مثابه زیگنال حلقه های خاص- که بعضاً خطرناک تلقی میکنند- بنگرند؛ ودرنتیجه رسانه ها نتوانسته اند گیرنده گان خود را بیابند.
منبع: وبلاگ میرزایی

اصول خبر نویسی

خبر، با لید كه خلاصه داستان است، شروع شده و مشروح خبر، جریان كامل آن‌را بیان می‌كند. در شرح خبر كه می‌توان آن‌را متن خبر نامید، توضیح و بیان تفصیلی تمامی اجزائی كه در لید بدان اشاره شده، می‌آید.

برای نوشتن متن، كه بنا به‌ضرورت، ممكن است از یك یا دو جمله و بند تا بیش از ده جمله و بند طول داشته باشد، مراعات قواعد و اصول خاصّی لازم است؛ كه رعایت آن‌ها سبب توجه خوانندگان و شنوندگان به اخبار، مقالات و نوشته‌های روزنامه‌نگاران و متخصصان امور ارتباطی شده و آن‌ها را قابل چاپ و انتشار می‌نماید.

قواعد كلی

1. ساده‌نویسی؛ خبر باید ساده، روان، قابل فهم و به زبان همه مردم باشد؛

2. تازگی؛ خبر، باید همیشه نسبت به خبر روز قبل تازه‌تر بوده و نكات جدیدی را دربرداشته باشد. خبرنگار باید سعی كند از بیان تكراری حقایق و بدیهیّات خودداری نماید.

3. كوتاه‌نویسی؛ از اصول مهم خبرنویسی، کوتاه‌نویسی است؛ که بیشترین اطلاعات در كوتاه‌ترین متن ارائه می‌شود. یك مطلب خبری، به‌طور متوسط نباید از 300 تا 500 كلمه، تجاوز كند. مگر در خبرهای مهم؛ که می‌توان تا چند ستون، مطلب تهیه كرد.

4. تقدّم دیگران؛ خبرنگار و نوشته‌هایش، باید بیشتر، از دیگران حرف بزند و از خود كمتر سخن به‌میان آورد.

5. هماهنگی؛ خبر باید به‌گونه‌ای تنظیم شود، كه بخش‌های مختلف آن (تیتر، لید، متن) و جملات متن خبر، با یكدیگر هماهنگی و تطابق لازم را داشته باشند. آن‌چه كه خبر را جذّاب و مخاطب را به خواندن، دیدن و یا شنیدن آن ترغیب می‌كند، ارتباط و هماهنگی بین اجزای آن است. هرچه این ارتباط، قوی‌تر باشد و جملات متن، پرمعنی و در عین حال، كوتاه‌ باشند، خواندن و شنیدن آن برای مخاطب جذّاب‌تر است. این هماهنگی را می‌توان با تكرار به‌موقع موضوع(محور) اصلی، یك واژه‌ی كلیدی خبر، كلمات و عبارات ربط‌دهنده و استفاده به‌موقع از نام مكان‌های مختلف، فراهم كرد.

6. جامعیّت؛ یكی از مفاهیم اساسی خبرنویسی، جامعیّت خبر است. یعنی اینكه تا حد امكان، خبرنگار یا دبیر خبر، باید كلیه اطلاعات مربوط به رویداد را جمع‌آوری و در بسته‌بندی خوب و جذّاب ارائه كند و باید بكوشد به كلیّه پرسش‌هایی كه در ذهن مخاطب است، پاسخ گوید.

7. درست‌نویسی؛ از اصول اولیّه نوشتن خبر، درست‌نویسی است. هنگام درست‌نویسی، رعایت نكته‌های نگارشی، چه در صحیح نوشتن كلمات و تركیب‌ها و چه در نوشتن ساختمان صحیح جملات، بسیار اهمیت دارد و به موازات آن، چنانچه متن ترجمه‌شده باشد، رعایت اصول ترجمه نیز ضرورت دارد. اصل نخستین برای درست نوشتن، آگاهی و مهارت خود نویسنده است؛ زیرا مفهومی را كه او به‌شیوه خاص خود، درك كرده و می‌خواهد به خواننده منتقل كند، خودش بهتر از هركس می‌شناسد. بنابراین لازم است نویسندگان با مطالعه متون معتبر و وزین ادبی، مهارت درست‌نویسی خود را افزایش دهند.

8. ترجیح اصطلاحات؛ در نوشتن خبر، باید كلمات مصطلح را بر كلمات صحیح ولی نامأنوس، ترجیح داد و هرجا كلمه‌ی فارسی وجود داشت، از به‌كار بردن كلمات عربی یا اروپایی خودداری كرد.

9. شروع با کلمات مناسب؛ هرگز نباید جملات را با كلمات امروز، دیروز، فردا و یا اعداد شروع كرد.

10.آغاز مناسب پاراگراف‌ها؛ نباید دو پاراگراف پشت سر هم را با یك كلمه آغاز كرد.

11.اطمینان به صحت خبر؛ اطمینان نویسنده به صحت خبر منتشره.

12.سابقه خبر؛ یكی از مسائل اساسی در خبرنویسی كه در فهم بهتر خبر به مخاطب كمك می‌كند، ذكر سابقه خبر است. سابقه یا پیشینه خبر، معمولاً در آخر خبر و بعد از ارائه مطالب جدید و با واژه‌های كلیشه‌ای چون "گفتنی است"، "شایان ذكر است" و ... در جمله‌بندی مستقل می‌آید. البته گاهی نیز سابقه خبر در متن خبر، بعد از لید به‌صورت جمله‌ای مستقل می‌آید.

13.منبع خبر؛ منبع خبر در ادبیّات خبرنویسی از اهمیت برخوردار است. در مطبوعات، معمولاً منبع خبر در ابتدای خبر، یعنی قبل از لید نوشته می‌شود؛ اما در اخبار رادیو و تلویزیون، منبع خبر، بنابه ضرورت ممكن است در ابتدای لید یا در متن خبر آورده شود.

14.معرفی افراد؛ در نوشتن خبر، ذكر اسامی افراد و معرفّی دقیق آن‌ها لازم است. البته به‌طوركلی،‌ دانستن نام و نام خانوادگی افراد برای مخاطبان ارجح نیست؛ بلكه آن‌چه برای مخاطب اهمیت زیاد دارد، آگاهی از مقام، ملیّت و جنسیّت افراد و این‌كه آن‌ها اهل كدام منطقه یا شهر هستند، می‌باشد. اما در معرفی افراد باید نكاتی را رعایت کرد:

الف) در لید، فقط در صورتی نام فرد ذكر می‌شود كه با خواندن یا شنیدن آن، چهره یا عملكردش در ذهن تداعی شود و الّا فقط باید به ذكر سمت، سن، جنس، اسم مستعار، محل سكونت و سایر مشخصات اكتفا كرد.

ب) اگر فرد دارای چند مقام و سمت بود، اول سمت معروف و مهم و سپس در بندهای مختلف خبر، از سمت‌های دیگر او استفاده می‌شود.

ج) در معرفی افراد در اشاره بعد از لید، بهتر است در صورت عدم لزوم صرفه‌جویی در وقت، نام و نام خانوادگی و سمت به‌طور كامل بیان شود و در ادامه خبر، می‌توان از یکی از عناوین سمت، نام و یا نام خانوادگی، جداگانه بهره جست.

د) بیان سمت‌های علمی افراد مثل دكتر، مهندس، آیت‌الله و ... اگر با اظهارات و افعال مذكور در خبر ارتباط داشته باشد، ضروری است.

هـ) در معرفی سازمان‌ها و افراد، باید اسامی كامل آن‌ها نوشته شود.

قواعد علامت‌گذاری

به‌منظور جدا كردن جملات از یكدیگر، رعایت ارتباط بین عبارات ناتمام، احتراز از تداخل الفاظ و معانی، نشان دادن مطالبی كه از دیگران نقل قول یا اقتباس می‌گردد و همچنین برای سهولت تعریف و توضیح در تقسیم موضوعات و نظایر آن‌ها، در زبان‌های زنده و مهم دنیا و مخصوصاً زبان‌هایی كه ریشه لاتین دارند، از علائمی استفاده می‌شود، كه طریقه به‌كار بردن آن‌ها را در زبان انگلیسی (punctuation) می‌گویند. برخی از رایج‌ترین قواعد علامت‌گذاری که با زبان‌های مهم و زنده دنیا مطابقت دارد، عبارتند از:

1. نقطه (.)؛ نقش مهم نقطه در نوشتن و جدا كردن جملات كامل از یكدیگر است. علاوه‌بر آن، وقتی به‌دنبال یك حرف بیاید، به‌معنای آنست كه آن حرف، علامت اختصاری یك كلمه است. باید دانست نباید از این علامت در پایان تیتر خبر و اجزای آن(روتیتر، سرتیتر و میان‌تیتر) استفاده كرد.

2. ویرگول (،)؛ ویرگول برای تسهیل درك نوشته است. موارد مهمی كه در به‌كار بردن ویرگول در خبرنویسی ضروری است از این قرارند:

تمایز و شمارش؛ وقتی كه در یك جمله چند اسم یا صفت یا كلمه‌های متعاطف دیگر كه دارای إسناد واحدی هستند به‌دنبال هم بیایند؛

رفع ابهام؛ در هر موردی كه پشت سر هم قرار گرفتن دو كلمه با احتمال ایجاد ابهام روبرو باشد؛

جلوگیری از اشتباه شدن؛ در مواردی كه نگذاشتن ویرگول باعث عوض شدن مفهوم جمله می‌شود.

3. نقطه ویرگول (؛)؛ نقطه ویرگول كه در عالم مطبوعات "پوئن ویرگول" هم نامیده می‌شود، برای جدا كردن جملاتی است كه به‌خودی خود دارای معنا و مفهوم كامل هستند، ولی عبارات و جملاتی كه بعد از آن‌ها می‌آید، مربوط به آن‌هاست.

4. دو نقطه (:)؛ موارد استفاده از آن، عبارت است از:

· قبل از نقل گفته یا نوشته دیگران؛

· قبل از ذكر یك مثال، توضیح یا یك نتیجه؛

· برای تقسیم یا تفكیك یك موضوع؛

5. گیومه («»)؛ گیومه یا نشانه نقل قول در متن خبر، در موارد زیر استفاده می‌شود:

نقل قول مستقیم؛

اسامی خاص؛ اسامی خاص نامأنوس یعنی اسم‌هایی كه خواننده با آن‌ها آشنایی كامل ندارد، باید در گیومه قرار بگیرند؛ مانند نام‌های خارجی؛

متمایز كردن یك عبارت یا كلمه؛

سلب مسئولیت؛ موقعی كه نویسنده نمی‌خواهد، مسؤولیت بخشی از نوشته‌اش را كه از منابع دیگر اقتباس كرده، به‌عهده بگیرد، آن‌را داخل گیومه می‌آورد.

6. علامت تعجب (!)؛ این علامت در پایان كلمات یا جملاتی كه حیرت، استهزاء و خوشحالی زیاد را برساند و همچنین بعد از نام یا عنوان مخاطب (معمولاً در مواردی كه خطاب با نوعی تحكّم همراه باشد)، استفاده می‌شود.

7. پرانتز ( () )؛ پرانتز یا دو كمان در اصلی‌ترین شكل خود، برای افزودن هرگونه اطلاع اضافی در وسط جمله به‌كار می‌رود.

قواعد عددنویسی

برای نوشتن ارقام و اعداد در اخبار مطبوعات، قاعده و قانون مشخصی وجود ندارد؛ ولی در برخی موارد بهتر است، به‌جای حروف، از ارقام استفاده شود. به‌طور مثال، برای نوشتن مقیاس‌ها(متر، كیلومتر، لیتر و ...)، آمار و ارقام، ‌تاریخ و ساعات روز، شماره مواد قوانین، صفحات كتاب‌ها، تاریخ تولّد و شماره شناسنامه، مبلغ‌ها و شماره تلفن‌ها، شماره اتومبیل و ساختمان، قد و وزن، نتایج انتخابات یا مسابقات.

اما برای نوشتن مواردی مثل اعداد یك رقمی، سن اشخاص، اعداد تقریبی یا تخمینی، اعدادی كه جمله با آن‌ها آغاز شده، اعداد ترتیبی، اعداد كسری، اعداد غیر آماری و شماره‌های بیش از پنج رقمی (كه به‌صورت تلفیقی از عدد و حروف می‌آید)، از حروف، برای نوشتن اعداد استفاده می‌شود.

مراحل خبرنویسی

هر روز، رویدادهای بی‌شماری در جهان اتفاق می‌افتد و هر كسی در اطراف خود، شاهد صدها و هزاران خبر است. بنابراین قبل از این‌كه خبرنگاری بخواهد به نوشتن خبر بپردازد، لازم است از میان تعداد زیادی رویداد، خبر را از غیر خبر تشخیص دهد. برای این مهم، باید به ارزش‌های خبری توجه داشته باشد و رویدادی را به‌عنوان خبر تلقّی كند، كه دارای ارزش خبری است. بعد از این مرحله، نوبت به خبرنویسی می‌رسد كه مراحل زیر را می‌توان برای آن بیان نمود:

1.گزارش‌گری؛ در این مرحله به گردآوری اطلاعات مربوطه، كسب جزئیات و پیدا كردن مصادیق و تجسّم یك رویداد پرداخته می‌شود. در این مرحله است كه خبرنگار باید تمامی سؤالات موجود در ذهن مخاطب، درباره‌ی رویداد را شناخته و تا حدّ امكان، پاسخ آن‌ها را بیابد. یكی از راه‌های معمول و مهمّ جمع‌آوری اطلاعات، پاسخ به عناصر شش‌گانه خبری است.

2.اندیشیدن؛ قبل از نوشتن خبر باید دانست، كه اصل ماجرا چیست و چطور باید عرضه شود؛ كه این امر در اندیشه اولیه به‌دست می‌آید.

3.سازماندهی؛ خبرنویس حرفه‌ای، قبل از آن‌كه بنویسد، به سازماندهی مواد خود می‌پردازد. سازماندهی خوب از درك مضمون اصلی رویداد ناشی می‌شود؛ یعنی اینكه خبرنگار، نقطه‌نظر اصلی باعث به‌وجود آمدن مطلب را به‌خوبی بشناسد و جزئیات بی‌ربط و بی‌اهمیت را از آن جدا كند.

4.پرداختن به ساز و كار موضوع؛ خبرنگار باسابقه، ساز و كار خبر را می‌شناسد. به‌دیگر زبان، درك مخاطب را ملاك و هدف قرار می‌دهد. ساز و كار زبان، همان میثاق‌های مخاطبان است؛ از واژه‌های آشنا تا رعایت قواعد علامت‌گذاری.

5.طراحی سبك و سیاق؛ سبك نوشتن بایستی در موقع خبرنویسی مدّ نظر قرار گیرد؛ تا نویسنده به‌صورت جذّاب و غیر تكراری به نوشتن خبر بپردازد و در واقع، هر بار به‌طرز جدیدی بنویسد.

6.انتخاب لید مناسب با آن خبر؛

7.نوشتن بدنه و متن خبر؛

8.ارزیابی تولید؛ در این مرحله، ویراستاری خبر و ارزیابی خبر از نظر جواب‌گوی رویداد بودن بررسی می‌شود.

9.گزارش‌گری و نوشتن دوباره؛ در این مرحله، اگر لازم بود با یك منبع خبری برای بار دوم تماس گرفته و به دوباره‌نویسی خبر می‌پردازیم؛ چراكه دوباره‌نویسی، زمان می‌آفریند و هر نوشته‌ای از دوباره نویسی سود می‌برد.

تفاوت‌های خبرنویسی در مطبوعات و رادیو و تلویزیون

برخی از تفاوت‌های نوشتن خبر برای مطبوعات و رادیو و تلویزیون از این قرارند:

1.سادگی؛ خبرهای رادیویی و تلویزیونی باید ساده و روان باشند و از لغات دشوار در آن‌ها پرهیز شود؛ در صورتی‌كه در خبرهای مطبوعاتی، چنانچه واژگان دشوار هم موجود باشد، امكان مراجعه به فرهنگ لغت وجود دارد؛ بنابراین با اشكال چندانی مواجه نیست.

2.کوتاهی؛ خبرهای رادیویی و تلویزیونی باید كوتاه باشند، تا درك شوند؛ در صورتی‌كه خبرهای طولانی در مطبوعات، با دوباره خواندن درك می‌شوند.

3.سبک خبر؛ در خبرنویسی مطبوعات، می‌توان از سبك هرم وارونه یا تاریخی همراه با لید بهره برد؛ اما در رادیو و تلویزیون از سبك هرم وارونه استفاده می‌شود.

4.سابقه خبر؛ در خبرهای مطبوعاتی، سابقه خبر، تقریباً به‌طور كامل می‌آید؛ اما در رادیویی و تلویزیونی بسیار كوتاه ذكر می‌شود.

5.لید؛ در لیدنویسی مطبوعات، از لیدنویسی با استفاده از عناصر خبر و لیدهای یك‌موضوعی و چندموضوعی استفاده می‌شود؛ اما در رادیو و تلویزیون انواع لیدها به‌جز لیدهای نقلی كه ناقل در پاراگراف بعد می‌آید، مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد.

منبع: سایت پژوهشکده باقر العلوم

[1]. معتمدنژاد، كاظم؛ روزنامه‌نگاری، تهران، سپهر، 1372، چاپ چهارم، ص93 و 65 و نصرالهی، اكبر؛ اصول خبرنویسی، تهران، سروش، 1384، چاپ پنجم، ص123.

[2]. معتمدنژاد، كاظم؛ ص92 تا 94 و نصراللهی، اكبر؛ ص123 تا 125 و ص129 تا 143 و مسعودی، امید؛ مبانی نگارش رسانه‌ای، تهران، خجسته ، 1382، چاپ دوم، ص125 تا 127.

[3]. بروجردی علوی، مهدخت؛ نگارش رسانه‌ای، تهران، پژوهشكده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، 1386، چاپ دوم، ص65 تا 74 و معتمدنژاد، كاظم؛ ص94 تا 97.

[4]. معتمدنژاد كاظم؛ ص94 تا 97.

[5]. شكرخواه، یونس؛ خبرنویسی مدرن، تهران، خجسته، 1381، ‌چاپ اول، ص13 تا 15 و مكتبی، محمد؛ خبر و اخلاق خبرنگاری، قم، مركز پژوهش‌های اسلامی صدا و سیما، 1384، چاپ اول، ص22 تا 24 و كبیر، محمدرضا؛ روزنامه‌نگاری برای جوانان، تهران، منادی تربیت، 1379، چاپ دوم، ص101 و نصرالهی، اكبر، ص33 و 37 و 73.

[6]. مكتبی، محمد؛ ص25 و قندی، حسین؛ تفاوت‌های خبرنویسی در رسانه‌های جمعی، مجموعه مقالات روزنامه‌نگار حرفه‌ای، تهران، مركز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها، 1374، چاپ اول، ص92.

چند اصول کاربردی در خبر و خبرنویسی

1- لید باید مختصر مفید و مهم ترین

قسمت خبر باشد

۲- اعداد در تیتر باید به حروف نوشته شوند.

۳- پوستر جزء عکس نیست. جزء گرافیک است.

۴- وقتی از کلمات دیروز، امروز یا فردا استفاده می شود دیگر نیازی به درج تاریخ نیست.

۵- لید باید بخش طلایی و مهم خبر باشد نه الزاما بخش ابتدایی خبر.

۶- جمله لید نباید عینا مانند جمله متن خبر باشد.(باید با جمله بندی متفاوت نوشته شود)

۷- وقتی خبر از یک پ حوزه درج می شود با عبارت "به گزارش از پایگاه خبری … ناحیه … " شروع شود. و وقتی خبر از پایگاه خبری درج می شود با عبارت "به گزارش از پایگاه خبری " شروع شود.

۸- نباید جملات مهم متن خبر طولانی باشد و همه اطلاعات متن خبر در یک جمله گفته شود بلکه بهتر است خبر با جملات کوتاه گفته شود که هم خواننده را خسته نکند و هم درک آن برای خواننده آسان تر باشد.

۹- کلمه محترم برای اشخاص به کار نرود.

۱۰- نام منطقه و محله برگزاری برنامه در برچسب ها درج شود که در سرچ گوگل اخبار بسیج آن منطقه بالا بیاید.

۱۱- تیتر، لید و متن خبر باید یکدیگر را پشتیبانی کنند(با هم مربوط باشند)

۱۲- برای نوشتن خبر، اول، متن خبر نوشته می شود سپس لید(مهمترین جمله متن خبر به عنوان لید انتخاب می شود)سپس تیتر انتخاب می شود.

۱۳- باید سعی شود تا جای ممکن به اطلاع خبر افزود و عناصر خبری را به کار برد(این برنامه کی، چگونه، کجا، توسط چه کسی و … برگزار شده)

۱۴- بک گراند: اگر متن خبر کوتاه است یک بک گراند به متن خبر اضافه میکنیم(آیا چنین برنامه ای قبلا هم برگزار شده و یا مطالب مرتبط با این خبر)

۱۵- درج تصویر در الحاقات فقط برای کار گزارش تصویری است.

۱۶- برای گزارش تصویری حداقل ۱۲ عکس مورد نیاز است

۱۷- اگر عکس های برنامه کم است باید در بین متن خبر کار شود

پروگرام کردن گوشی گلکسی با استفاده از نرم افزار odin3

منظور از فلش کردن گوشی نصب مجدد سیستم عامل بر روی آن است معمولا کاربرانی که بیش از یک سال از گوشی تلفن همراه منظور از فلش کردن گوشی نصب مجدد سیستم عامل بر روی آن است معمولا کاربرانی که بیش از یک سال از گوشی تلفن همراه با سیستم عامل آندروید استفاده میکنند تجربه پایین آمدن سرعت دستگاه و یا هنگ کردن آن در فاصله های زمانی نسبتاً کوتاه را دارند البته این مشکل تنها در سیستم عامل اندروید نیست و کم یا زیاد در سیستم عامل های دیگر هم دیده میشود در صورتیکه دلیل مواجه با این مشکل به نرم افزار گوشی برگردد یکی از راه های حل این مشکل ریست کارخانه گوشی یا همان Reset Factory است اما اگر با انجام این کار مشکل برطرف نشد لازم است که سیستم عامل گوشی بطور کامل پاک شده و مجددا نصب گردد که به آن فلش می گویند از فلش میتوان برای بروزرسانی نسخه سیستم عامل گوشی هم استفاده کرد گرچه در گوشی های دارای سیستم عامل اندروید امکان بروزرسانی سیستم عامل توسط خود کاربر و بدون نیاز به فلش کردن گوشی هم فراهم شده اما از طریق فلش کردن گوشی هم این کار را می توان انجام داد بروزرسانی سیستم عامل بستگی به مدل گوشی دارد که با توجه به مدل و سخت افزارهای موجود توانایی بروزرسانی تا چه نسخه ای را دارا می باشد که معمولا نسخه های موجود برای بروزرسانی برای هر گوشی دارای محدوده کوچکی است.
فلش کردن گوشی را میتوان به عوض کردن ویندوز در کامپیوتر هم تشبیه کرد همانطور که میدانید وقتی شما یک ویندوز تازه بر روی کامپیوتر خود نصب می کنید در ابتدا سرعت ویندوز با توجه به سخت افزارهای موجود قابل قبول است اما با نصب نرم افزارهای مختلف و گذشت زمان به مرور سرعت کمتر میشود ، ممکن است کامپیوتر شما ویروس بگیرد و حتی ممکن است منجر به هنگ کردن سیستم هم برسد در چنین مواقع که مشکل به نرم افزار سیستم برمیگردد با عوض کردن ویندوز میتوانید سیستم خود را به حالت اول خود برگردانید از طرفی میتوانید با نصب ویندوز جدیدتر آن را به روز کنید.

خب از توضیحات بگذریم و به سراغ آموزش برویم ، برای فلش کردن گوشی ساسمونگ خود که دارای سیست عامل آندروید است لازم است فایلهایی که در ادامه گفته می شود را تهیه کنید:
نرم افزار درایور گوشی سامسونگ برای اینکه ویندوز بتواند گوشی شما را شناسایی کند

http://www.samsung.com/in/support/usefulsoftware/KIES/

نرم افزار Odin که یک ابزار فلشر برای گوشی های سامسونگ می باشد و امکانات دیگر همچون دسترسی و تغییر درRom , Kernel و Root گوشی را دارد.

http://odindownload.com/

ROM که همان قلب تپنده نرم افزاری دستگاه شما می باشد و شامل نرم افزارها و سیستم عامل گوشی است و حجم بالایی دارد سایتهایی برای ارائه ROM گوشی های سامسونگ وجود دارد که در زیر لینک دو نمونه از آنها قرار داده شده و با ورود به این سایتها مدل دقیق گوشی خود را وارد کنید سپس لیست ورژن های مختلف از ROM نمایش داده میشود و نام کشوری که ROM برای آن ارائه شده هم نوشته میشود قطعاً انتخاب کشور ایران برای داشتن منوی فارسی در دستگاه شما موثر خواهد بود اما اگر از نسخه های کشور دیگر استفاده کردید در بعضی گوشی ها امکان دانلود و افزودن صفحه کلید فارسی وجود دارد و تنها منوی فارسی در گوشی خود نخواهید داشت . مدل گوشی باید دقیقا مطابق گوشی شما باشد. شما هم میتوانید برای پیدا کردن ROM برای گوشی خود در گوگل جستجو کنید پیشنهاد بنده این است که به دنبال ROM های رسمی برای گوشی خود باشید و از ROM های Customize و دستکاری شده استفاده نکنید برای جستجو در گوگل از واژه Firmware هم به جای ROM میتوانید استفاده کنید (البته اگر بخواهیم تخصصی بررسی کنیم این دو با هم تفاوتهایی دارند)

http://samsung-updates.com/
http://www.sammobile.com/unlock/

ابتدا نرم افزارOdin را باز کنید ، گوشی خود را در حالت Downloading قرار دهید یعنی زمانی که گوشی خاموش است با ترکیب کلیدهای Volume Down + OK (Action) + Power گوشی را روشن کنید در صورتی که به شما پیغام تایید داده شد با استفاده از دکمه Volume UP آن را تایید و مراحل را ادامه دهید

سپس نرم افزار Odin را اجرا کرده و گوشی را به کامپیوتر خود وصل کنید با اتصال گوشی به کامپیوتر ID:COM به رنگ زرد یا آبی مشاهده می شود.

حالا نوبت به معرفی ROM به Odin است فایل ROM تهیه شده را در صورت فشرده بودن ، Extract یا Unzip کنید ROMهایی که بصورت رسمی عرضه می شوند دارای دو نوع می باشند یا بصورت تک فایل و یا شامل چند فایل می باشند.

ROM هایی که حاوی یک فایل هستند :

در صورتی که ROM دارای یک فایل باشد آن را در نرم افزار ODIN در قسمت AP قرار دهید سپس تنها Auto Reboot و F . Reset Time را در قسمت Option علامت زده و Start نمایید

ROM هایی که حاوی چند فایل هستند :

در صورتی که ROM شما دارای چند فایل باشد به شکل زیر فایلها را در Odin معرفی کنید
فایل BL یا BootLoader : Bootloader یک قطعه کد است که قبل از راه اندازی سیستم عامل اندروید شما اجرا میشود این قطعه کد برای هر مدل دستگاه مدل گوشی و تبلت منحصر به فرد است . این فایل را در قسمت BL قرار دهید.
فایل PDA یا AP : این فایل شامل فایلهای اصلی و اساسی در سیستم عامل اندروید میباشد و از بین چند فایل موجود بیشترین حجم را دارا می باشد و معمولا عبارت PDA و یا CODE در نام این فایل دیده می شود. این فایل باید در قسمت AP معرفی گردد.
Modem : این بخش از ROM عهده دار وظایف مخابراتی دستگاه شما می باشد و روی آنتن دهی ، ارسال و دریافت مسیج و دیتا ، GPS و موارد این چنینی تاثیر دارد این فایل را در قسمت CP قرار دهید. در ورژنهای قدیم Odin نام این قسمت Phone بود.
فایل CSC : این قسمت از ROM حاوی اطلاعات ، برنامه ها و تنظیمات و ... مرتبط با کشورها و یا اپراتورها است برای مثال CSC کشور انگلستان حاوی تنظیمات APN اپراتورهای کشور انگلستان بوده یا مثلا CSC اپراتور 02 حاوی نرم افزار سفارشی شده برای این اپراتور می باشد .

و در نهایت Auto Reboot و F . Reset Time را در قسمت Option علامت زده و Start کنید.

پس از انجام عملیات گوشی شما بطور خودکار ریست می شود و در نهایت با نمایش PASS به رنگ سبز در نرم افزار Odin کار تمام است. در آخر پس از روشن کردن گوشی و اطمینان از سلامت دستگاه و سیستم عامل پیشنهاد میکنیم یکبار گوشی خود را Reset Factory کرده و سپس استفاده کنید.

گاهی ممکن است انجام عملیات فلش با شکست مواجه شود و پس از روشن کردن گوشی با پیغام زیر برخورد کنید ، یکی از اصلی ترین دلایل بروز چنین مشکل ، سازگار نبودن گوشی با نسخه ی ROM است به همین خاطر توصیه میکنم که همیشه مدل دقیق گوشی خود را در زمان انتخاب و دریافت ROM قید بفرمایید. مثلا اگر از گوشی گلکسی S4 مینی دو سیمکارته استفاده میکنید به دنبال Rom برای Galaxy S4 mini GT-I9192 بگردید. معمولا زمانی هم که با چنین پیغام خطایی برخورد میکنید ، نه گوشی را میتوانید روشن کنید!! نه میتوانید Reset Factory کنید و نه حتی میتوانید گوشی را خاموش کنید!! مجبورید باتری گوشی را در آورید یعنی عملا گوشی میشه مثل یک پاره آجر!!! در چنین مواقع ROM مربوطه را تهیه کنید و از سازگاری آن با گوشی خود اطمینان پیدا کنید سپس گوشی را روشن کنید و در حالی که با این پیغام خطا برخورد کرده اید گوشی را به کامپیوتر وصل کنید و عملیات فلش را مجددا طبق آموزش انجام دهید.

Firmware upgrade encountered an issue. Please select recovery mode in Kies & try again

همانطور که گفته شد منظور از فلش حذف سیستم عامل به همراه اطلاعات گوشی و نصب دوباره سیستم عامل آن است پس بعد از فلش کردن گوشی قطعا اطلاعات شما شامل تصاویر ، فیلمها ، موزیک ، دفترچه تلفن ، مسیجها ، نرم افزارها و .... همگی پاک میشوند و گوشی مثل روز اولی میشود که شما خریداری کرده اید و فقط در صورتی که از مموری های جانبی استفاده کرده این اطلاعات موجود در مموری کارت حذف نمیشود . پس قبل از فلش کردن گوشی حتما از اطلاعات خود نسخه پیشتیبانی تهیه کنید. با سیستم عامل آندروید استفاده میکنند تجربه پایین آمدن سرعت دستگاه و یا هنگ کردن آن در فاصله های زمانی نسبتاً کوتاه را دارند البته این مشکل تنها در سیستم عامل اندروید نیست و کم یا زیاد در سیستم عامل های دیگر هم دیده میشود در صورتیکه دلیل مواجه با این مشکل به نرم افزار گوشی برگردد یکی از راه های حل این مشکل ریست کارخانه گوشی یا همان Reset Factory است اما اگر با انجام این کار مشکل برطرف نشد لازم است که سیستم عامل گوشی بطور کامل پاک شده و مجددا نصب گردد که به آن فلش می گویند از فلش میتوان برای بروزرسانی نسخه سیستم عامل گوشی هم استفاده کرد گرچه در گوشی های دارای سیستم عامل اندروید امکان بروزرسانی سیستم عامل توسط خود کاربر و بدون نیاز به فلش کردن گوشی هم فراهم شده اما از طریق فلش کردن گوشی هم این کار را می توان انجام داد بروزرسانی سیستم عامل بستگی به مدل گوشی دارد که با توجه به مدل و سخت افزارهای موجود توانایی بروزرسانی تا چه نسخه ای را دارا می باشد که معمولا نسخه های موجود برای بروزرسانی برای هر گوشی دارای محدوده کوچکی است.
فلش کردن گوشی را میتوان به عوض کردن ویندوز در کامپیوتر هم تشبیه کرد همانطور که میدانید وقتی شما یک ویندوز تازه بر روی کامپیوتر خود نصب می کنید در ابتدا سرعت ویندوز با توجه به سخت افزارهای موجود قابل قبول است اما با نصب نرم افزارهای مختلف و گذشت زمان به مرور سرعت کمتر میشود ، ممکن است کامپیوتر شما ویروس بگیرد و حتی ممکن است منجر به هنگ کردن سیستم هم برسد در چنین مواقع که مشکل به نرم افزار سیستم برمیگردد با عوض کردن ویندوز میتوانید سیستم خود را به حالت اول خود برگردانید از طرفی میتوانید با نصب ویندوز جدیدتر آن را به روز کنید.

خب از توضیحات بگذریم و به سراغ آموزش برویم ، برای فلش کردن گوشی ساسمونگ خود که دارای سیست عامل آندروید است لازم است فایلهایی که در ادامه گفته می شود را تهیه کنید:
نرم افزار درایور گوشی سامسونگ برای اینکه ویندوز بتواند گوشی شما را شناسایی کند